Άλλη μια επιστροφή
στην εποχή της άγνοιας
κι ακόμη δε γνωρίζω
αν υπήρξα ενήλικη
στο παρελθόν
ή ένα παιδί
που η ηλικία έριξε μακριά
απ’ την αθωότητα.
Στην πορεία του χρόνου
λημέρι δεν έμεινε όρθιο
να γείρω.
Άλλη μια επιστροφή
σε μια ανάμνηση ελπίδας
λίγο πριν η σκιά της νύχτας
πέσει δίπλα∙
άλλος ένας αποχαιρετισμός
που διαλύει
τον απόηχο της μέρας –
ένα τελευταίο νεύμα
δειλό.
Αλλά μπορεί η εικόνα
να μιλήσει στη γλώσσα
των παιδικών μου χρόνων.
Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα:
η εντύπωση πως κάτι κέρδισα
μ’ αυτά που έζησα
μα πιο πολύ μ’ όσα έχασα
σκορπώντας λέξεις στον αέρα
ώσπου να βρω
αυτό που δεν υπάρχει
αλλά υπήρξε.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Nino Migliori. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
