Ο ΤΡΟΠΟΣ ΞΑΝΑ
Ξανά εσύ.
Ο τρόπος που αγαπώ απεγνωσμένα
τον τύπο στην απάνω γειτονιά
και κοκκινίζω όταν με κοιτά
περνώντας κρυφά το χτυποκάρδι μου
απ’ τον μπαλωματή και τον τσαγκάρη
ως τα χαμηλά σπίτια χωρίς κάγκελα
με τα φρουτόδεντρα στους κήπους.
Κι αυτός ποτίζει την ελπίδα μου για δέκα μέρες
σαν ακατάσχετη ορμή του ποταμιού
χωρίς να πρέπει.
ΛΕΥΚΟΤΕΡΟ
Νόμιζα θα γινόσουν ο κουβαλητής μου
μ’ εκείνο τ’ όνειρο κοιμήθηκα τη νύχτα.
Κι ύστερα έγινες το τέρας.
Καμία πρόβλεψη δεν σταματούσε την αγάπη.
Ούτε νουθεσία της μητρός μου, ούτε δάκρυ.
Κρυφό ταξίδι για τα ξένα.
Στα χέρια σου κυματιστά μαλλιά, παράξενα στολίδια.
Ανέμελα χρωματιστά τα λόγια σου
πετρώσαν την καρδιά μου.
Δεν θα σου λείψω άραγε καλέ μου;
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Danny Lyon. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
