JULIETTE ET JULIE
Πρώτα πέθανε η Juliette
σαν λευκή νιφάδα έπεσε στον πάτο του κλουβιού
καναρίνι γένους θηλυκού, σχεδόν ενός έτους
αφήνοντας πίσω τον άμοιρο Ρωμαίο να βαστά γερά το κλουβί
και τον έρωτά τους στην άβαρη ψυχή του.
Του προξενέψαμε τη Julie,
άχαρη στην αρχή και κιτρινωπή
όμως ατρόμητη, συγκαταβατική,
καθόταν πάνω στο δάχτυλό μας σαν να ήταν κλαδί.
«Η Julie, η Julie…»
Τη βρήκαμε κι εκείνη ένα πρωί
να κείτεται γαλήνια στον πάτο του κλουβιού.
«Μάτια ερμητικά κλειστά, ράμφος ερμητικά κλειστό, φτερά ερμητικά κλειστά»,
– ιδανικός τίτλος αλά Kubrick.
Μέσα σε ένα τάπερ βάλαμε
το άψυχο κορμί της
εντός μιας σακούλας
μια σπάτουλα
μαχαίρι και κουτάλι
οδεύσαμε προς το πάρκο
δίπλα στο σημείο όπου
αναπαύεται η Juliette.
Με τη σπάτουλα σκάψαμε το υγρό χώμα
με το μαχαίρι κόψαμε γύρω-γύρω τα χόρτα
με το κουτάλι ολοκληρώσαμε την εκσκαφή.
“ Je t’ aime Julie
Jesus t’ aime
Livia t’ aime
Ma famille t’ aime
Je ne t’ oublirai pas”.
Η επιγραφή της σε μικροσκοπικό
ανακυκλώσιμο σακουλάκι νάιλον –
το μακροβιότερο εύρημα,
όταν κανένα ίχνος
δεν θα θυμίζει πλέον την ύπαρξή της.
ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ
Σε πρακτορείο λεωφορείων επαρχιακής πόλης
ζευγάρι τρίτης ηλικίας φιλιέται στο στόμα
λίγο πριν ο σύζυγος πάρει το λεωφορείο
για την πρωτεύουσα.
Παρατηρώντας τις λεπτές σιλουέτες τους φευγαλέα
άρχισα στο βαριεστημένο μυαλό μου να φτιάχνω σενάρια
για καλλιτεχνικό ζευγάρι της πρωτεύουσας
που εγκατέλειψε τη μεγαλούπολη για την εναλλακτική επαρχία.
«Τι στερεοτυπική σκέψη!»,
άκουσα μια εσωτερική φωνή προς τον επιτηδευμένο εαυτό μου.
Σαν τους ειδησεογραφικούς στίχους του εν λόγω ποιητικού εγχειρήματος
Σαν τους παλιούς κοινοτικούς Ευρωπαίους
όταν αντικρίζουν γυναίκες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ δυτικού τύπου
Σαν τους Ελλαδίτες
όταν ένας Αλβανός δεν μοιάζει στους όμοιούς του
Σαν τους Αλβανούς πρωτευουσιάνους
όταν ένας μη-πρωτευουσιάνος μοιάζει με Τιραναίο…
Τόσοι μικροτύραννοι,
καθορίζουν τις πολλαπλές εκδοχές των εαυτών μας.
ΑΝΘΙΣΜΕΝΕΣ ΚΕΡΑΣΙΕΣ
Οι ανθισμένες κερασιές
στην άκρη του δρόμου
σπόροι γκεϊσών
εντός πολύτιμων γιαπωνέζικων κουτιών.
Ρίζωσαν στη νέα γη
αλλά δεν μακροημέρευσαν·
από πρώτοι αγγελιοφόροι της άνοιξης
πρώτα θύματα ασταθούς καιρικού εραστή.
Λοφίσκοι πετάλων στους πεζόδρομους,
η ερυθρόλευκη τέφρα τους –
στο έλεος των ανέμων.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Εικαστικό: ©Ann Ivanina. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
