Λες και θα ξαναπαίξω τη μπουκάλα, λες και θα ξαναφιλήσω
το φραουλί στόμα της νιότης –
Ήξερε ο Εφέσιος
Δυό φορές είναι πολλές αλλά εγώ είμαι ανάποδη και στραβά αρμενίζω
μαζί με τον γιαλό
Στον ύπνο βλέπω αγριόμηλα, με παρασύρουν στ’ ανοιχτά, σκάγια παντού σε μήκος χιλιομέτρων
Ιούλης δυναμίτης μ’ έβαλε στο μάτι
Δες, πόσες φυτείες κάτω απ’ το δέρμα, τέτοιον γλωσσοδέτη άντε να τον περάσεις στη βελόνα, άσπρη πέτρα ξέξασπρη για μιά κλωστή
Και Όποιος Πεθαίνει Σήμερα, είναι μεγάλο ψέμα
ούτε μία χειραψία
με το θαύμα
Κρακ κρακ
θυμήσου
Σε κάθε έκλειψη
μη μείνει αβάφτιστο
το τρομερό σπαθί.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Irina Jandieri. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
