Στον πατέρα μου
Γιατί τα φώτα τόσο δυνατά;
γιατί σαν φώτα χειρουργείου; (Διώνη Δημητριάδου, Αδώνιδος κήποι, 2025)
όταν διέφευγες σε σκοτεινές παρόδους
και μέλανα φιλιά
όταν τα όνειρά σου σέπια
και σύθαμπο το βλέμμα σου
—σου το ‘λεγα
Όταν παρήλαυνες περήφανα
μαζί με τις σκιές
νύχτα στα καπνοχώραφα
την πίκρα παιανίζοντας
—σου το ‘λεγα και τότε
Δεν άκουγες το κυματάκι
του γιαλού
το θρόισμα του κόσμου
ούτε τη μουσική μου
μόνο το βουητό
αλλόφρονων ψυχών
από τα χώματά σου
Δεν στράφηκες στον ουρανό
τα γιασεμιά του κήπου μας
δεν χάιδεψες ποτέ
μόνο τις ρίζες πότιζες
με μαύρο αμμώδες ύδωρ
—όμως εγώ σου το ‘λεγα
γλυκέ μου—
Το φως είναι σκληρό
Το φως είναι αδυσώπητο
Και θα σε τιμωρήσει.
❧
Και εκεί στους βράχους
σχίζεται η θάλασσα
σιγαλινά (Δ. Σολωμός)
Ω! Μα τι συριστικό πολύβουο οξύμωρο!
(Είχες κι εσύ τις αντιφάσεις σου·
Από τη μια η ξανθούλα σου
και από την άλλη εκείνα τα “σκατά”
στις κορωμένες σημειώσεις σου.)
Έκτοτε όταν η θάλασσα
σχίζεται σιγαλινά
—και μόνον έτσι φυσικά—
δημιουργείται πέρασμα
πέρασμα ασφαλές
Για την εδέμ
Της γλώσσας
Που μόνο εσύ
πνιγμένος στις μουσκεμένες
λέξεις των μουράγιων
στο αίμα του μυαλού σου
μα και στο μάγο οινόπνευμα
Μας χάρισες
⸙⸙⸙
[Από την ανέκδοτη συλλογή Στίχων Ποίησις. Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Matteo Massagrande. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
