Δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους! Την προηγούμενη εβδομάδα δύο δεκαεπτάχρονα κορίτσια πήδησαν στο κενό, μη αντέχοντας την προοπτική μιας μελλοντικής απασχόλησης που δεν θα τους απέφερε πολλά «λεφτά», όπως εξηγεί το σπαραχτικά λιτό σημείωμα που άφησε στους γονείς της η μια εκ των δύο. Τα δύο κορίτσια έφυγαν διακριτικά, σχεδόν αθόρυβα – μόνο δυό γδούποι προστέθηκαν στη φασαρία της πόλης. Τα δύο κορίτσια έφυγαν χωρίς κατηγόριες, χωρίς αιτήματα, χωρίς παράπονα, χωρίς υστερόγραφα. Έφυγαν με μια μόνο διαπίστωση: αυτός ο κόσμος δεν είναι, πλέον, γι’ αυτές.
Οι «ειδικοί» άδραξαν την ευκαιρία κι έκαναν περατζάδες στις οθόνες μας αναπαράγοντας κοινοτοπίες περί «άγχους επίδοσης», «πρόληψης», «έγκαιρης διάγνωσης» και «ενσυναίσθησης». Οι «ανειδίκευτοι», δηλαδή όλος ο υπόλοιπος κόσμος, συνταραγμένος από τις πτώσεις, πένθησε τα δύο κορίτσια, κατά τα ειωθότα του φεϊσμπουκικού ελλαδισμού. Ήτοι, δια βραχέων. Τα εικονικά πένθη, ξέρετε, δεν είναι σύντομα μόνο επειδή χρειάζονται συνεχή ανατροφοδότηση τα μέσα (αντι)κοινωνικής δικτύωσης. Ούτε επειδή γαλουχηθήκαμε με ασυνάρτητες προτροπές να είμαστε, λέει, ο εαυτός μας «γιατί έτσι μας αρέσει». «Η ζωή είναι μικρή» και τα πένθη μας είναι μικρά, γιατί, αφού εξορίσαμε στις παρυφές των οικιστικών ιστών τα νεκροταφεία, αποφασίσαμε πως τη σκηνοθετημένη εικόνα μας δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά. Η ζωή (όπως κι ο κυνισμός) συνεχίζεται απρόσκοπτα σαν διαφημιστικό μήνυμα που όλοι καλοπερνάνε αυτοθαυμαζόμενοι, κι ας παραμονεύει να μας καταπιεί το κενό ενός τρόπου που μπερδεύει την προκοπή του με το πορτοφόλι του.
Το κενό την περασμένη εβδομάδα ανέλαβε να το πληρώσει το τραγούδι «Ferto» – αυτό ήταν η ηχητική επένδυση της ήσυχης πτώσης των δύο κοριτσιών. Δεν έχω τίποτε με τον, μάλλον συμπαθή, ερμηνευτή του. Ο Ακύλας είναι ένας νέος άνθρωπος που μελούργησε το κενό μας μετέχοντας σε έναν τηλεοπτικό διαγωνισμό που η παρδαλότητα και το νιού σπικ λογίζονται, περίπου, για προαπαιτούμενα επιτυχίας. Διάβασα με έκπληξη τους μιξοβάρβαρους στίχους του τραγουδιού. Εδώ το χάσκον κενό αιτείται ή, ακριβέστερα, προστάζει να έχει μοιράδι στην εικονικότητα και στον καταναλωτισμό, που άλλους τους τρομάζει κι άλλους τους δελεάζει. Κι η προσταγή του από αξίωση ελαφρότητος γίνεται εθνικό ζητούμενο. Ferto. Εμείς άκοπα θα το περιμένουμε με το τηλεχειριστήριο ανά χείρας. Όμως τι ακριβώς θα φέρει το πατίνι με το λούτρινο καρτούν; Και όλα τα νεοπλουτικά ζητούμενα να φέρει, εμείς πάλι στη ζήτα θα σταλίζουμε.
Διόλου απίθανο και να σφάλλω. Οι επαΐοντες της στιχουργικής σε όλα αυτά που λαχταρά ο παρτσακλής αμφίεσης ερμηνευτής διακρίνουν μια καταγγελία του κενού, της ματαιοδοξίας και της πλεονεξίας που εγώ, άμοιρος της εμβρίθειας και της φαντασίας τους, δεν βλέπω. Διότι, άλλο είναι οι περφόμερ κι άλλο οι δολιοφθορείς. Μην ξεχάσουμε, δηλαδή, κι αυτά που ξέραμε: τα σύμβολα του στρουμφοχωριού δεν τα αποκαθηλώνεις άδοντας τον ύμνο τους.
Στη μακρά Μεταπολίτευση ο κόσμος ξεπόναγε τραγουδώντας λ.χ. τους ιθαγενείς στίχους του Κ.Χ. Μύρη. Σήμερα ο κόσμος κλείνει τα κενά ψωνίζοντας και βασανίζεται όταν δεν έχει μπλοκ επιταγών. Η σύγκριση συνθλίβει, εντούτοις το Ferto δεν είναι αντιπροσωπευτικό της ελληνικής κοινωνίας, αν και λόγω κοπώσεως η ελληνική κοινωνία καταπίνει, νομίζω, αμάσητο ό,τι σύντριμμα της σερβίρουν. Αποχαιρετά τα δεκαεφτάχρονα με φατσούλες «λύπης» και δεξιώνεται την ποταπότητα με λικνισμούς ορθοπολιτικής «συμπερίληψης».
Σταματώ εδώ και σηκώνω ψηλά τα χέρια. Δεν ξέρω τον τρόπο που μαλακώνουν οι άνθρωποι, που χαμηλώνουν τα βλέμματα, που οι κραυγές γίνονται ψίθυροι. Δεν ξέρω πώς η κατάκριση γίνεται χάδι. Ξέρω όμως πως όταν τα δεκαεπτάχρονα πηδούν στο κενό, η πτώση τους είναι μια σέλφι που το σβήσιμό της από τη «συλλογή» μας δεν μας καθιστά λιγότερο μετόχους αυτής της αδικοπραξίας, με όσο θόρυβο κι αν την καλύψουμε.
Και ελπίζω, ναι ελπίζω, πως ό,τι δεν χώρεσε στα σούρτα φέρτα μας να βρει τη θέση του στις προσευχές κάποιων καλών ανθρώπων που, ασχέτως της ηλικίας τους, δεν πάτησαν τη μπανανόφλουδα της ενηλικίωσης. Τόσο καλών μάλιστα που δεν ξέρουμε ούτε τα ονόματά τους.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Alain Laboile. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου όγδοου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
