Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος
Δεν είναι δυνατό να κατανοήσουμε την αντίληψη που διαμορφώνει ο πολιτισμός μας για την ανθρώπινη ύπαρξη, αν δεν θυμηθούμε ότι στη βάση της βρίσκεται ένας άνθρωπος χωρίς παιδική ηλικία: ο Αδάμ. Σύμφωνα με τη διήγηση της Γενέσεως, ο άνθρωπος που ο Κύριος δημιουργεί και τοποθετεί στον κήπο της Εδέμ είναι ένας ενήλικας, στον οποίο Αυτός μιλά και δίνει εντολές και για τον οποίο δημιουργεί μία σύντροφο, ώστε να μην είναι μόνος. Και μόνον ένας ενήλικας, και βεβαίως όχι ένα νήπιο (νη + ἔπος), θα μπορούσε να δώσει όνομα σε όλα τα ζώα του κήπου.
Δεν προκαλεί έκπληξη ότι ένα ον χωρίς παιδική ηλικία δεν μπορεί να παραμείνει αθώο και είναι μοιραία καταδικασμένο στην ενοχή και στην αμαρτία. Ίσως η απαισιοδοξία, που καταδικάζει τη χριστιανική Δύση να μεταθέτει πάντοτε στο μέλλον την ευτυχία και την ολοκλήρωση, να προέρχεται από αυτήν την ιδιότυπη ένδεια, που καθιστά τον Αδάμ ένα ον εκ κατασκευής στερημένο παιδικής ηλικίας. Και ίσως εξαιτίας αυτής της έλλειψης, πιο καθοριστικής από κάθε αμαρτία, η παιδική ηλικία είναι, αφενός, για τον καθένα μας ο τόπος της νοσταλγίας της αδύνατης ευτυχίας και, αφετέρου, στην κοινωνική οργάνωση, μια ελαττωματική κατάσταση, που πρέπει πάση θυσία να πειθαρχηθεί και να διαπαιδαγωγηθεί. Και αν η ψυχανάλυση βλέπει στο παιδί το κρυμμένο υποκείμενο κάθε νεύρωσης, αυτό ίσως συμβαίνει ακριβώς επειδή κάπου μέσα μας ενεργεί το αδαμικό παράδειγμα ενός ανθρώπου χωρίς παιδική ηλικία.
Αυτό σημαίνει ότι η θεραπεία της ασθένειας της Δύσης – δηλαδή ενός ενήλικου πολιτισμού που, καταστέλλοντας την παιδική ηλικία, καταλήγει να καταδικάζεται στην παιδαριωδία – θα είναι δυνατή μόνο αν καταφέρουμε να αποδώσουμε στον Αδάμ την παιδική του ηλικία.
⸙⸙⸙
[Αναρτήθηκε στις 13 Απριλίου 2026 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce). Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Juan González-Posada. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]]
