Το γύρισε σε ανάθεμα ο καιρός. Εσένα, το ξέρω, καρφάκι δεν σου καίγεται αν μετά αστέρος οδοιπορούσι οι μάγοι. Εμένα μου παίρνει ώρα ν’ αναρριχηθώ
Μεταξωτά μεταξωτά όλα μου τα πετεινά
το χώμα μου το επτασφράγιστο
Επιτέλους, ονειρεύονται οι πληγές. Δέρματα αποδημητικά και οπωρώνες. Και περισσότερα δάχτυλα, ίσον ταχυκαρδία. Σβούρα μας φέρνει η αλήθεια κι η μνήμη ένα εργόχειρο σε χέρια ισκιερά, ένα φράγκο η βιολέτα αλλά όλες δεν θα λαλήσουν τρις, τα χάδια όλα δεν θα σου μάθουν να τραυλίζεις, αχ, μονάχα τα σκαμνιά ονειρεύονται τον δήμιο
Ένα ολόγυμνο μήλο η μουσική
Και τώρα άμε να βρεις βελόνι να ξεφουσκώσεις την πανσέληνο
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Li Hui. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
