Απόδοση: Δ.Α.
Οι ποιητές θα πρέπει να φτιάξουμε συνδικάτα
να απεργήσουμε, να σταματήσουμε να γράφουμε μονίμως
για την αγάπη και τον χωρισμό.
Να μιλάμε για πράγματα πιο σημαντικά
όπως για τους μύκητες που ομορφαίνουν
τις τορτίγιες όταν αφήνονται έξω για να στεγνώσουν.
Για τις γάτες που χτυπιούνται και διαμελίζονται
στον αυτοκινητόδρομο Κερέταρο – Σαν Λουις Ποτοσί.
Για την Κλαούντια, μια τρανς γυναίκα που πουλάει το σώμα της
για να πληρώσει τη θεραπεία της μητέρας της
που πάσχει από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας.
Οι ποιητές είμαστε και γι’ άλλα ακόμα σημαντικοί.
Όπως οι γιατροί θεραπεύουν το σώμα με φάρμακα,
υπάρχουν κι εκείνοι που έχουν αποφύγει την αυτοκτονία εξαιτίας ενός ποιήματος.
Οι ποιητές θα πρέπει να μπορούμε να ζούμε από τα ποιήματά μας,
να έχουμε παροχές ή τουλάχιστον ασφάλιση υγείας.
Επειδή κι εμείς οι ποιητές πάσχουμε στα νεφρά,
μας συμβαίνουν τροχαία ατυχήματα
και χρειαζόμαστε ενδοδοντικές θεραπείες.
Εμείς, ως μέλη της κοινωνίας,
συνεισφέρουμε με τα ποιήματά μας.
Όπως είπε ο Νικάνορ:
Ο ποιητής δεν είναι αλχημιστής.
Ο ποιητής είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι.
Ένας χτίστης που χτίζει τοίχους:
Ένας που φτιάχνει πόρτες και παράθυρα.
***
Στις μέρες μας κανείς δεν ενδιαφέρεται για την ποίηση.
Ούτε η μητέρα σου.
Ούτε ο γιατρός σου.
Ούτε η προϊσταμένη σου.
«Χάνεις τον χρόνο σου απαγγέλλοντας ποιήματα», λένε.
Λες και έχει τόσο μεγάλη σημασία ο χρόνος.
Πιθανότατα είναι πολύ απασχολημένοι
με πιο σημαντικά θέματα, όπως:
Να εγκαταλείψουμε τις μεταφορές που χρησιμοποιούν υδρογονάνθρακες.
Να διαβάσουμε ένα βιβλίο οικονομικών για να κατανοήσουμε την υποτίμηση του πέσο.
Ή ν’ αλλάξουμε τον κωδικό πρόσβασης του τηλεφώνου μας για να προστατεύσουμε τα γυμνά του εραστή μας.
Ίσως η καλύτερη επιλογή είναι να μεθύσω με λικέρ κεράσι
και ν’ απαγγείλω ποιήματα στον σκύλο μου.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση των μεταφρασμένων ποιημάτων του Javier Pacheco (Κερέταρο/Μεξικό, 1995) στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: ©Renato Guttuso. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έβδομου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
