ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ
«Δεν σπάει το αυγό της σιωπής»
είπες και χάθηκες στο χάος της κουζίνας.
Δεν λέω.
Χρόνια το παλεύαμε σκληρά.
Με πέτρες. Με τανάλιες. Με σφυριά.
Με προσευχές. Με υποσχέσεις. Με γητειές.
Το ντύναμε με λέξεις παροξύτονες.
Το βρίζαμε.
Το βράζαμε.
Το ρίχναμε στους τοίχους.
Μα κείνο ούτε φωνή ούτε ακρόαση.
Κυλιόταν στον διάδρομο,
Βαφόταν στον καθρέφτη.
Κοιμόταν σαν μωρό ανάμεσά μας.
Μέχρι τη μέρα που παντρεύτηκες το χώμα.
Ακούστηκε ένα κρακ και μια κραυγή.
«Γιατί δεν με τσουγκρίζατε το Πάσχα;»
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
