Και τι δεν θα ’δινα να απαλλαγώ
Από αυτή την έξαλλη κυριολεξία
Που σέρνεται άσκοπα στα λόγια μου
Σε γιαπωνέζικη γλώσσα
Φλυαρώντας νερά
Στις ακραίες επιδεινώσεις του καιρού (1)
Λειψά και ασήμαντα μόνη
Και να την αντικαταστήσω
Με μερικές ανώδυνες πεζές κουτσουλιές
Που περιποιούν την ομορφιά και το κάλλος
Με ποιητικά υποκείμενα
Εξόχως διακεκριμένα
Που δεν έχουν λόγο
Πάρεξ τα φτερά μιας ανώνυμης πεταλούδας
Που θα πεθάνει την επόμενη μέρα
Να την κρύψω
Μέσα σε σακουλάκια ισοσκελούς σιωπής
Σε αυτοσαρκασμούς
Με κουτσές αντωνυμίες
Και στολή κλόουν επαγγελματία
Χλευάζοντας μόνο τον εαυτό μου
Μέσα σε αφανείς
Και άκρως επιτυχημένους συμβολισμούς και μεταφορές
Που θα υποδύονται
Σαν ηθοποιοί σπουδαίοι
Μια διέξοδο μάταιη
Από αυτή την αναίσθητη τρύπα
Να λειαίνω
Με αλυσοπρίονο
Ή γυαλόχαρτο
Συχνά
Τις προτάσεις μου
Μη μου πεθάνεις
Θα πέταγα και τη σκούφια μου στ’ αλήθεια
Να την δω σε πεζοδρόμια
Να κουβεντιάζει με ζητιάνους απ’ το Παρίσι
Να ταΐζει κροκόδειλους
Να μην έχουν οι κραυγές
Στόμα και ήχο
– Όποιος έχει δει το έργο το βουλώνει–
Και να την αντιμετωπίζω με χιούμορ
Με κυνισμό έλκους δωδεκαδακτύλου
Για να ’χουν τα δευτερόλεπτα σημασία
Ή με την απορία
Ενός κατάδικου
Που δεν ξέρει τι του καταλογίζουν
Να ’χω
Έστω προσωρινά
–Τις ώρες που δεν με βλέπεις–
Μόνο στάχτες
Σάπια ηλιοβασιλέματα
Χαλασμένα φεγγάρια
Και φτηνές παπαρούνες
Σε 4.33 λεπτά (2)
Να ’χω
Ίσκιους φόδρες και αποτσίγαρα
Λίγες χούφτες βροχής
Και το καταφύγιο των Στόουνς (3)
Να μασάω καρπούς φρούτων
Από άσκοπες εφηβείες
Και να περιφέρομαι με σαγιονάρες
Σε ένα ανώνυμο κήπο
Με έναν θάνατο αχρησιμοποίητο στην τσέπη
Σφυρίζοντας τα τραγούδια μου
Τα Death is Not the End (4)
Death Don’t have no Mercy (5)
Και And Death shall have No Dominion (6)
Δεν είναι, καθώς καταλαβαίνεις, κατάλληλα για μας
Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε τον θάνατο
Που τόσο πολύ θα επιθυμούσαμε
Να πλέξουμε
Don’t Believe in Anything
Just Believe in Me
You and Me (7)
Θα ’μουν κι εγώ ελαφρύτερος
Τις χρονιές που λείπεις
Και πάντα επανέρχεσαι
Χωρίς ρυτίδες
Χωρίς να εκδικούμαι πλέον τα πράγματα με τις λέξεις (8)
Γιατί έτσι εκδικούμαι τον εαυτό μου
Άρα, και σένα
Τότε θα ’ταν ο βίος μου
–Έχω κι εγώ τις εξαιρετικές μου στιγμές (9)–
Σίγουρα χρησιμότερος
Πληθωριστικό χρήμα
Όπως και των περισσοτέρων
Και θα μπορούσα να σου σταθώ και από μακριά
Μια χαρά
Τις ώρες που πλένεις μπλε τριαντάφυλλα
Και καθαρίζεις κορδέλες
Ανακατεύοντας κάρβουνα
Γιατί όπως λένε και κάποιοι που ξέρουν
Καλύτερα να σου βγεί το μάτι
Παρά ο στίχος
Και κυρίως γιατί
Το μόνο πράγμα που τελικά έχει αιτία (10)
Σε τούτη τη ζωή
Είναι οι ζωές που δεν ζήσαμε
Εσύ κι εγώ (11)
Στο αχανές ρήγμα του χρόνου
Σπαταλώντας τες κάθε τόσο
Με λειψές παραπομπές
Άχρηστες αναφορές
Και υποσημειώσεις ζωών άλλων
Που δεν γνωρίζαμε
Κατουρώντας το χώμα
Έτσι χάσαμε πολύτιμο χρόνο
Περιμένοντας κάθε φορά
Στο ίδιο παγκάκι γυμνοί
Στο έλεος της Ιστορίας
Να ξεροσταλιάσουν τα φαντάσματα
Την επόμενη φορά
Που θα ξανασυναντηθούμε
Αφού στο βάθος το ξέρεις καλά
Εφημερεύεις πάντα εσύ
Να ηχογραφείς το φως
Σε σταγόνες
Όπου κι αν καίγεσαι
Πάντως
Έχω επιστρέψει (12)
Αλβάνι Γεωργίας
10 Αυγούστου 2025
(1) Επιδείνωση άστατου ποιήματος, Τάσος Κάρτας.
(2) 4.33: Σύνθεση του Τζον Κέιτζ (1952) όπου δεν υπάρχουν νότες και στα 4.33 λεπτά σιωπής που διαρκεί οι ακροατές ακούν μόνο τους ήχους του φυσικού τους περιβάλλοντος.
(3) Rolling Stones, Gimme Shelter, 1969.
(4) Bob Dylan, Down in the groove, 1988.
(5) Gratefull Dead, Live Dead, 1969.
(6( Dylan Thomas, 1933.
(7) John Lennon/ Plastic Ono Band, God, 1970, παράφραση.
(8) Ν. Καρούζος: Γράφοντας, εκδικούμαστε τα πράγματα.
(9) Μάριος Χάκκας, Ο μπιντές και άλλες ιστορίες, Κέδρος, 1971.
(10) Γ. Χειμωνάς: Το μόνο πράγμα που έχει αιτία είναι η ποίηση, Ο εχθρός του ποιητή, Κέδρος, Αθήνα 1990.
(11) ΝΩ, Απόπειρα, Αθήνα 2020.
(12) Wherever you burn, I have returned, Madrugada, 2008, Honey Bee.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: ©Federica Erra. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
