Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος
Τι ορίζει σήμερα την πολιτική συνείδηση; Μια συνετή σύζευξη παραίτησης και ελπίδας. Όταν ο Θεός διέταξε τον Αβραάμ να θυσιάσει τον Ισαάκ σε κάποια από τα όρη της γης Μωρία, εκείνος παραιτήθηκε χωρίς επιφυλάξεις από τη διεκδίκηση του γιου του και, ωστόσο – ή τουλάχιστον έτσι συλλογίζεται ο Κίρκεγκωρ στον Φόβο και τρόμο – κάπου βαθιά μέσα του εξακολούθησε να πιστεύει (η πίστη, ως γνωστόν, δεν είναι παρά μια μορφή ελπίδας) ότι ο Θεός δεν θα του στερούσε τον Ισαάκ, από τη διεκδίκηση του οποίου, ωστόσο, είχε οριστικά παραιτηθεί. Έτσι, στην έσχατη κατάσταση που βρισκόμαστε, ένας διαυγής και νηφάλιος νους δεν μπορεί παρά να αφήσει κατά μέρος τα σχέδια, τα προγράμματα καθώς και την ιδέα ακόμα ότι θα ήταν δυνατή κάποια ευτυχισμένη πολιτική κοινότητα μεταξύ των ανθρώπων. Όμως, την ίδια στιγμή που έχει παραιτηθεί από αυτά, είναι αναγκαίο να ελπίζει αλάνθαστα σε εκείνο ακριβώς που χρειάστηκε να απαρνηθεί.
Παραίτηση και ελπίδα, ιδέα και διάψευση, Δον Κιχώτης και Σάντσο Πάντσα συνυπάρχουν σε ένα μόνο πρόσωπο, αλληλοαναιρούνται και αλληλοεπιβεβαιώνονται. Μόνο μια ελπίδα, που, ελεύθερη από τις προσχηματικές βεβαιότητες των δογμάτων και των ιδεολογιών, των εκκλησιών και των κομμάτων, στρέφεται με όλη της τη δύναμη προς εκείνο που έχει μόλις διακηρύξει αδύνατο, θα μπορέσει να βρει διέξοδο από την πολιορκία των γεγονότων και, πλήττοντας το κυρίαρχο καθεστώς στα αδύνατα σημεία του, να ανακτήσει, ενδεχομένως, το απρόσμενο. Και όπως στην πόλη και στη δημόσια σφαίρα, έτσι και στο ημίφως της ιδιωτικής ύπαρξης, είναι δυνατόν να πιστεύουμε και να ελπίζουμε μόνο σε εκείνη την ευτυχία από την οποία έχουμε μάθει να παραιτούμαστε.
⸙⸙⸙
[Αναρτήθηκε στις 10.10.2023 στην ιστοσελίδα του εκδοτικού οίκου Quodlibet (στη στήλη Una voce). Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Denis Sarazhin. Δείτε τα περιεχόμενα του δέκατου τέταρτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
