frear

Τίμημα για ένα σώμα – της Λίνας Φυτιλή

Κάποτε είπες, ότι δεν υπάρχει τίποτα
να θυμηθείς, εκτός από μία κομμένη ανάσα.
To τίμημα για ένα σώμα χαμένο.

Πες μου – η πόλη πάνω από τους λόφους είναι εκεί που
την αφήσαμε; Υπάρχει μία καταστροφή που την
αποκαλούν σκέψη. Μια δέσμη από ατσάλι μες στα μάτια,
τα ραγισμένα πορτραίτα στον τοίχο.

Οι άνθρωποι καλπάζουν μόνοι, σαν άρρωστοι καιροί.
Μούλιασαν οι φωτογραφίες στα χέρια. Οι μνήμες.

Πώς γίνεται τα ερείπια να φτιάχνουν σώματα σαν εποχές; Εκεί όπου
οι νεραντζιές ανθίζουν, σκορπίζουν αρώματα κι ο ουρανός
αλλάζει χρώμα.

Για έναν πόλεμο ζούμε. Και τώρα τα δωμάτια παγώνουν
τα αντικείμενα, που σκέπαζαν βαθιές ανάσες.

Είπες πως η πατρίδα είναι ένα στόμα που σε καταπίνει. Μετά σου
στήνει ανδριάντες.

Περπάτα και κοίτα γύρω τα βήματα, που τρόχισε η σιωπή.
Αν θέλεις να μείνεις εδώ, μείνε. Η βαλίτσα σου είναι
ακόμα ανοιχτή. Τα ρούχα μέσα της, τσαλακωμένα.
Εμείς έχουμε φύγει. Εσύ περιμένεις, ακούγοντας
την ανάσα σου να γυρίζει τον χρόνο πίσω.

Τικ τακ. Τικ τακ. Το φως μπορεί να τραγουδάει κόντρα στις σκιές του.
Κι ίσως, ξεχάσεις το βάρος της ιστορίας, τη σιωπή, τα άδεια
σου χέρια.

Δεν ψάχνεις κάθε ξημέρωμα να βρεις τις κατάλληλες λέξεις.
Ακούς το ρολόι στον τοίχο, σαν καρδιοχτύπι στον αέρα
ελπίζοντας πως τα πάντα περνούν και κάποτε –ίσως,
συγχωρούνται.

⸙⸙⸙

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του έκτου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

%d bloggers like this: