ΑΓΝΟΙΑ
Παχιές παχιές φλούδες
Έπεφτε το σκοτάδι στα χέρια του
Πηλός που κράταγε τη θέρμη των φιλιών
Όταν ανυποψίαστα ακόμη τόξευαν
Την άκραν ένταση της αχτίνας να ιχνηλατήσουν
Κι ασάλευτα
Με τα ορθάνοιχτα παιδικά τους μάτια
Μαρμάρωναν μες στην καταποντισμένη
οδοντωτή… ως σάβανο αγάπη
ΔΙΨΑ
Φωνή που μυρίζει σιωπή
βλέμμα
Προσηλωμένο να θέλγει
τον ίλιγγο
ΤΡΙΑ ΕΚΤΕΝΗ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
1
πικρά ψηφία
μοσχοκάρυδο
η αναμονή
2
Κλαδιά κοιμίζουν τον άνεμο στα περιθώρια της γαλήνης
3
Μια ανάσα.
Τόση η απόσταση απ’ τον πόνο μου.
Μια ανάσα.
Για να τακτοποιηθεί ο Κόσμος.
ΚΑΤΕΠΟΘΗ ΕΙΣ ΝΙΚΟΣ
Ας είμαστε ευπρεπείς.
Της ανυπακοής και της χλεύης μας η φλέβα
‒ίδιος Φαραώ Άμμων γευσιγνώστης του αεί της ευτυχίας όρθρου‒
Οφείλει στο κόκκινο να πνίξει
Νεογνά, αρειομανείς και λευκοφόρους τρίποδες
Μιας ευπιστίας σεντονιών
Που τ’ άλλο πρόσωπό της κωδωνοκρούει παραχάραξη
Εκείνος που μήτρα και κατοικία του έχει το τσόφλι, ξέρει.
Πάντοτε γεννιέμαι ο χρόνος.
Αρκεί ο αυχένας σου μιας καμηλοπαρδάλεως το ευθυτενές
Να μαγνητίζει
Όμως του δούλου ο δούλος πάντοτε αρχοντομανεί.
Την ευγλωττία της κατακλύζει η βροχή στο φύλλο
Μονοπωλώντας του πρασίνου και των νεύρων του το χρώμα
Φόρο υποτελείας στην αυτοκρατορία των Αναγκαιοκρατιδών
Που συνεξουσιάζει το ανέφελο
Μ’εταίρο το συρματόπλεγμα, το δεσμωτήριο και τη ράβδο
Και κήρυκές της πέμπει τις εύλογες αλυσίδες
Γεννήσεων και θανάτων
Στραβοτιμονιάς και θανατηφόρου
Πλαστογραφία κακουργηματική.
Δεν ζούμε με ψωμί, ζούμε με τον αέρα.
Εξανθήσεται η έρημος ως κρίνο!
Όχι. Ο κατακλυσμός του Νώε συνέβη σ‘ένα φλυτζάνι τσάι
Στα σπίτια πόρτα είν’ η σκεπή
Η νύχτα είναι λιμάνι
Κρασί η βωμολοχία ενός σιδηρουργού
Μες στους φωταγωγούς ο ουρανός πατιέται
Αγαλλιάσεται τα έρημα του Ιορδάνη!
Η βροχή αλώνεται στη ρίζα πριν καν ακόμη στάξει
Το τρικάταρτό μας κυματοφιλεί μεσοπέλαγα
Πριν καν ο άνεμος θυμηθεί τα χείλη του
Κι η καρδιά κάηκε και έγινε στάχτη
Πριν ερωτοχτυπήσει καν η σπίθα της
Αγαλλιάσεται τα έρημα του Ιορδάνη!
Τέλος του κόσμου. Του κόσμου τέλος.
Γύρω-γύρω, ένας αέρας μουσικός πληκτροφορεί τη χαρά.
Ορατός στ’ αόρατα.
Ξενιτεμένος στα οικεία.
Δεν έχει η μνήμη ιθαγένεια
Στο όλα εδώ και τώρα των Ευαγγελισμών
Θεοτοκία αέναων χριστουγέννων
Όλα τα σταυροδρόμια μας που αλληλοσκοντάφτουν
Μισοεξηγημένα τραυματισμένα και γυμνά
Στον τροχονόμο του χαμού και της απώλειας
Εξανθήσεται η έρημος ως κρίνο!
Αγαλλιάσεται τα έρημα του Ιορδάνη!
Αδιάκοπα παρόν είν’ η αφή και το όνομα
Τα μάτια μας μοιράθηκαν να συναντήσουν μόνο τη λατρεία τους
Αυτό που μας κυκλώνει σαν φίδι εκμαυλισμένο μουσικά
Σφίγγει στην αγάπη του κάθε φυγόκεντρο φιλί
Για να ηχήσει επωδός :
Εξανθήσεται η έρημος ως κρίνο !
Σε τούτη την πλατεία μόνον ένας υπάρχει δρόμος
Ο μόνος νόμος είν’ ο σπασμένος νόμος
Γεμάτος τρύπες απ’ τις ομοβροντίες των ολέθρων
Και των περιπτύξεών μας τ’ άσφαιρα πυρά
Η παντοκρατορία του Ελέους
Μες στα αδιάκοπα επινίκια του τώρα
Μ’ όλους τους έρωτες παρόντες όπως στον πρώτο τους πηλό
Παρασημοφορημένους σημαιοφόρους αναστάσεων
Ορχείται από καταβολής
Ναι. Το αρυτίδωτο είναι ο μόνος κλήρος!
