Ι. Προοίμιο
Ήρθα ξανά γυρεύοντας παράταση.
Φθινόπωρο, λίμνη του Καϊάφα
κόκκινο κρασί στο μπαλκόνι
βατράχια κατακλύζουνε τη νύχτα
μονολόγου αδιάκοπη συνοδεία.
Κάτι γοητευτικά διήμερα
ξαναβρίσκαμε ’δω τις πηγές μας ατόφιες.
Σ’ αυτό το κομμάτι γης διασταυ-
ρώνεται η φύση όλη. Θάλασσα,
παραλία, πεύκα και αμμοθίνες, το
νησάκι στη λίμνη, λοφίσκος, υδρο-
θεραπευτήριο με νερά ιαματικά. Η
λίμνη γεμίζει από πέλαγος, πηγές
τεκτονικές, ρυάκια βρόχινα. Στο
νησάκι χαλάσματα από ξενώνες:
Αρρήνη, Γεράνιο, Ολύμπια. Τα
παρατημένα κτίρια δικαιώνονται•
φυσική προέκταση του τόπου.
Η λίμνη ίδια με τη μνήμη
η λεία της επιφάνεια διπλές
αφηγείται τις παραστάσεις.
Μια παραίσθηση επιστροφής σε διπλή ζωή
καθώς ο χρόνος ξετυλίγεται σαν καρδιογράφημα.
Προτού γνωριστούμε σε είχα ήδη φανταστεί.
Διασταυρωθήκαμε πλήρως
στο χρόνο μέσα ανταλλάξαμε τα νερά μας.
Τώρα πια διημερεύει μονάχα η μνήμη
κι η φθορά συμφιλιώνει.
Ξεδιπλώναμε το κέντημα του
κόσμου, ψηλαφώντας δαντέλες,
διαφορές στην ύφανση, παραδομένοι
σε λογής λογής μοτίβα, αλλά και
μαγικές αταξίες. Χρόνια κυλούσα
στην κοίτη σου, χιλιάδες τα
στιγμιότυπα, σα να κρέμονται τώρα
από τον ουρανό σε χιλιάδες
φωτογραφίες. Ανεμίζουν μετέωρες,
καρφιτσωμένες σε κόκκινες
κλωστές. Ώσπου οι κλωστές
κόβονται μία μία, πέφτουν στα νερά.
Εικόνες ρέουσες. Μέχρι που
χύνονται στο πέλαγος. Γνέφουν
ξεμακραίνοντας.
Είναι αλήθεια ξαποστάσαμε
κάποτε σε λέξεις.
Αυτές τώρα, αυτές θέλω
τα ύδατά μας να επιστρέψουν.
[Απόσπασμα από τη συλλογή Αίθουσα Αναχωρήσων του Πέτρου Πολυμένη, εκδ. Ατόλη, 2013. Φωτογραφία: Steve McCurry.]
