frear

Via Crucis στο Κολοσσαίο – του Μάριο Λούτσι

Ο Ιησούς και η γη των ανθρώπων

Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος

Πατέρα μου, λάτρεψα τη γη όσο
δεν θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω.
Είναι όμορφη και φοβερή η γη.
Και γεννήθηκα σε αυτήν σχεδόν κρυφά,
μεγάλωσα σε αυτήν και ενηλικιώθηκα
σε μια ήσυχη γωνιά της
ανάμεσα σε κόσμο φτωχό, αγαπητό και κάποτε αποτρόπαιο.
Δέθηκα με τους δρόμους της,
αγάπησα πολύ τους λόφους και τους ελαιώνες,
τους αμπελώνες, ακόμα και τις ερήμους της.
Είναι μόνο ένας σταθμός για τον γιο σου η γη
αλλά τώρα πονώ που την αφήνω
και ακόμα αυτούς τους ανθρώπους και τις ασχολίες τους,
τα σπίτια τους και τα καταφύγιά τους
με θλίβει που πρέπει να τους εγκαταλείψω.
Η ανθρώπινη καρδιά είναι γεμάτη αντιφάσεις
αλλά ούτε μια στιγμή δεν απομακρύνθηκα από εσένα·
σε έφερα μέχρι εκεί που φαινόταν πως δεν υπήρχες
ή είχες ξεχάσει πως υπήρξες.
Η ζωή στη γη είναι οδυνηρή
μα δεν της λείπουν και οι χαρές: μου έρχονται στον νου
τα μικρά παιδιά του ανθρώπου, τα δέντρα, τα ζώα.
Απουσιάζουν σήμερα από εδώ πάνω σε αυτόν τον λόφο που τον αποκαλού
Κρανίου τόπο.
Ο αποχαιρετισμός μου προκαλεί οδύνη μεγαλύτερη από όσο θα ήταν σωστό.
Υπήρξα υπερβολικά άνθρωπος ανάμεσα στους ανθρώπους ή
υπερβολικά λίγο άνθρωπος;
Τα γήινα πράγματα τα έχω κάνει υπερβολικά δικά μου ή τα έχω αποφύγει;
Η νοσταλγία για εσένα υπήρξε συνεχής και έντονη,
δεν είναι μακρινή η ώρα που θα ενωθούμε και με την ανθρώπινη πλέον φύση
στην αιώνια κατοικία μας.

Πατέρα, μην κρίνεις
αυτήν την ανθρώπινη ομιλία που είναι σχεδόν παραληρηματική,
δέξου τη σαν επιθυμία αγάπης,
παράβλεψε τις ασυναρτησίες και τις αντιφάσεις της.
Ήλθα στη γη για να κάνω το θέλημά σου
ωστόσο κάποτε στάθηκα απορημένος να το συζητήσω.
Ας είσαι επιεικής με την αδυναμία μου, σε παρακαλώ.
Όταν θα είμαστε στον Ουρανό
ενωμένοι με την ανθρώπινη φύση στην Τριάδα
η απόδειξη της υπακοής μου θα είναι μεγάλη
και αυτή δεν θα χαθεί ποτέ από τη μνήμη της αιωνιότητας.
Αλλά από την ανθρώπινη κατάσταση της εξαχρείωσης
έρχομαι τώρα σε εσένα, κατάλαβέ με, μέσα στην αδυναμία μου.
Με συλλαμβάνουν, με σηκώνουν στον σταυρό που φυτεύτηκε
στον λόφο,
μου καρφώνουν τα χέρια και τα πόδια.
Εδώ τελειώνει πραγματικά η διαδρομή.
Το χρέος της ανομίας πληρώθηκε στην ανομία.
Αλλά εσύ γνωρίζεις αυτό το μυστήριο. Εσύ μόνο.

⸙⸙⸙

[Το έργο αυτό περιλαμβάνει τους ποιητικούς στοχασμούς του Μario Luzi σε αντιστοιχία με τους σταθμούς του τελετουργικού της Καθολικής Εκκλησίας που ονομάζεται Via Crucis (δρόμος σταυρού ή Οδός Μαρτυρίου). Οι ποιητικοί αυτοί στοχασμοί διαβάστηκαν από τον Sandro Lombardi και τη Lucilla Morlacchi κατά τη διάρκεια της λειτουργίας που τελέστηκε από τον Πάπα Giovanni Paolo II στο Κολοσσαίο, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, 2 Απριλίου 1999. Ο ποιητικός αυτός στοχασμός αντιστοιχεί στο ακόλουθο αγιογραφικό ανάγνωσμα: Ψαλμοί 27, 33-35. Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly