Το καρφί
Τα ίχνη σου
φρέσκα ακόμα,
η σκιά σου
ακόμα ζωντανή.
Μα εσύ λείπεις.
Σήμερα το πρωί
Αποφάσισες,
να βγείς για πάντα
από το κάδρο μου.
Μοναδικό σου
σημάδι πλέον,
το καρφί
στον τοίχο μου.
O χαρταετός
Με ξεγέλασες άνεμε,
τα oστά μου
ξύλα που συνθλίβουν
τη σάρκα μου,
ένα σκοινί
στον λαιμό με πνίγει.
Όταν κόπηκε
σαν Ίκαρος τσακίστηκα
στη θάλασσα,
μια χάρτινη μάζα
που νόμιζε
πως ήταν αητός.
⸙⸙⸙
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Philip Lorca DiCorcia. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
