Μετάφραση: Αναστάσιος Θεοφιλογιαννάκος
Τι κάνεις, γη, κρύβεσαι
ή αποκαλύπτεσαι
αντιστέκεσαι
ή παραδίδεσαι
στον άνθρωπο
στις σκέψεις του
στις φευγαλέες του
επιθυμίες;
ή τις αγνοείς
και αυτός επίσης
σε αγνοεί, και δεν το πιστεύει,
βλέπεις, σου γυρεύει τις ηδονές του,
σου αποσπά τους θησαυρούς σου, είναι αλήθεια,
όμως σε περιφρονεί σαν ξένη
και δεν του φαίνεσαι
ούτε φίλη ούτε συμβία,
μόνο φειδωλή
θεματοφύλακας των αγαθών του,
μόνο βλοσυρή
και αδηφάγος φύλακας των περασμένων ημερών.
Και να, τα θέλει
αυτός τα κειμήλιά σου,
τις μνήμες του:
ύστερα πάλι σε χρησιμοποιεί
και σου εμπιστεύεται τις στάχτες του,
πάντοτε παραβλέποντας τα μυστήριά σου.
Κι εγώ οστό θαμμένο και ξεθαμμένο,
τίνος είμαι,
του ανθρώπου
ή δικό σου, γη, που ταπεινή
και άπληστη με έχεις καθαρίσει
και διαφυλάξει,
ή του μοναδικού
νοτερού πάθους –
από το κακό
αποσχίστηκε
αυτό που είμαι
και από τον πόνο
και λαχταρά
ίσως την πλήρη επανένωση.
Έλα,
ω έλα ταχιά, ανεπίστρεπτα.
[Πρώτη δημοσίευση της μετάφρασης του Mario Luzi (1914-2005) στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]
