frear

Άννα Γρίβα, Ποιήματα – Anna Griva, Gedichte

Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης & Dirk Uwe Hansen

600 π.Χ.
Σαπφώ και Κλεΐς

«Να τραγουδά ολονυχτίς
και να μη νοιάζεται
αν έφαγε αν ήπιε το παιδί
αν ντύθηκε καλά
να μην κρυώσει
κι εκείνο μες στα πόδια της
να φέρνει σβούρες
και να γελά σαν μεθυσμένο
απ΄τη φωνή της
και τα χάδια της»

Μα τι κι αν ΄λέγαν οι γυναίκες
ότι δεν νοιάζεται
αν έφαγε αν ήπιε το παιδί
Όταν εκείνη τραγουδούσε
για τη μικρή Κλεϊδα της
-που ήταν χρυσάφι πιο ακριβό
Από τα πλούτη των Λυδών –
το σπίτι τους λουζόταν μ΄ένα φως
που έρεε απ΄τα έγκατα
κι έτσι όλοι κάποτε πιστέψαν
πως όποιος μπαίνει εκεί
δεν τρώει δεν πίνει
χειμώνα δεν φοβάται
ούτε θάνατο

Σαν πεταλούδα εκεί
μπορείς να ζεις
με νέκταρ τον άνεμο.

#

600 v.Chr.
Sappho und Kleis

“Dass sie die ganze Nacht singt,
sich nicht kümmert darum
ob das Kind gegessen hat oder getrunken,
ob es warm genug angezogen ist
und nicht frieren muss,
dass es hängt an ihrem Rockzipfel
und lacht wie berauscht
von ihren Zärtlichkeiten
und von ihrer Stimme.”

Doch wenn auch die Frauen so etwas sagten,
dass sie sich nicht kümmert
ob das Kind gegessen hat oder getrunken,
wenn sie sang
für ihre kleine Kleis
— die golden war und wertvoller noch
als Lydiens ganzer Reichtum —
dann war das Haus gebadet in Licht,
das kam aus der Tiefe heraus,
und da dachten alle, dass wer dort hineingeht,
nicht essen muss, nicht trinken,
den Winter nicht fürchten
und auch den Tod nicht.

Wie ein Schmetterling lebt, so
kann man dort leben
vom Nektar, dem Wind.

⸙⸙⸙

415 μ.Χ.
Υπατία

Από παιδί το γνώριζα:
του ανθρώπου ο βυθός
είναι το φως των πλανητών,
των αιθέρων η θεά
είναι η Μονάδα.

Μα πόσοι αντίκρισαν ποτέ
την ομορφιά των αστρολάβων;
Και πόσοι άραγε ξεχώρισαν
των αριθμών τις δίνες;

Τώρα το αίμα μου μετέωρο
θα πλανηθεί για αιώνες.
Ω σύνεργα της γνώσης!
Διαβήτες χάρακες μολύβια
θα πρέπει πια οι άνδρες
να σας φυλάσσουν
σε σκοτεινά σεντούκια
θα πρέπει πια οι γυναίκες
να σας επινοούν
να σας μεταχειρίζονται
σ΄ένα εργαστήρι άυλο
σ΄ένα χαρτί αερικό
στο μυστικό δωμάτιο
των σκέψεών τους.

#

415 n.Chr.
Hypatia

Seit ich ein Kind war, weiß ich es:
Des Menschen Tiefe
ist das Licht der Planeten,
die Göttin der Äther
ist die Monade.

Aber wie viele sind es,
die jemals die Schönheit der Astrolabien erblickten?
Und wie viele sind es,
die die Strudel der Zahlen je erkannten?

Jetzt wird mein Blut hoch oben
umherschweben für Jahrhunderte.
Ach, ihr Werkzeuge der Erkenntnis!
Zirkel, Lineale, Bleistifte,
Männer werden euch jetzt verwahren müssen
in dunklen Truhen;
Frauen werden euch jetzt
erfinden müssen
und benutzen
in einer immateriellen Werkstatt,
auf Papier aus Luft,
im geheimen Zimmer
ihrer Gedanken.

⸙⸙⸙

7ος αι. π. Χ.
Τάφος γυναίκας

Η σαρκοφάγος άδεια
επιγραφή καμιά
μονάχα λίγες χάντρες
μπλε αστραφτερό
με πράσινο της χλόης
κι ένα ανθάκι άσπρο φίλντισι
από χαμένο σκουλαρίκι

Έβλεπα εκείνο το ανθάκι
κι ένιωθα μέσα μου
να απλώνεται μια δίψα
κι ύστερα κήπος ανθισμένος
κλαδιά της άνοιξης
τραγούδια κύμβαλα γιορτής
και τα μαλλιά της να χορεύουν
τα μαλλιά της
που ήταν όνειρο να βλέπεις
καθώς ανέμιζαν
προς μιαν αθάνατη ομορφιά.

#

7. Jh. v.Chr.
Grabmal einer Frau

Der Sarkophag leer
keine Inschrift
nur ein paar Perlen
glänzend blau
und grasgrün
und eine kleine Blume aus weißem Elfenbein
von einem verlorenen Ohrring.

Ich sah die kleine Blume
und spürte
wie Durst sich ausbreitete in mir
und danach ein blühender Garten
Frühlingszweige
Lieder feierliche Zimbeln
und wie ihre Haare tanzten
ihre Haare
die wie ein Traum anzusehen waren
wie sie wehten
zu unsterblicher Schönheit.

⸙⸙⸙

1321
Ο θάνατος του Dante Alighieri στην εξορία

Δεν άκουγε πια φωνές
ούτε και βήματα
η αγορά έξω απ΄την πόρτα του
σαν να βουβάθηκε
στ’ αυτιά του μόνο έφτανε
το μέγα κύμα
που απλωνόταν και τον κρήμνιζε
στον σκοτεινό βυθό

τότε ήταν που είδε
μια δίνη πολύχρωμη
τη Φλωρεντία με ανοιξιάτικα χρώματα
παπαρούνες και μέλισσες
να συλλέγουν γύρη
κι εκείνος παιδί
ξαπλωμένος στη χλόη
χωρίς υπόνοια της κόλασης
χωρίς οσμή της Βεατρίκης
μονάχα με μια άγραφη
βουβή ανησυχία
για όσα περνούν μέσα απ΄την ύλη
και μένουν πάντα άπιαστα.

#

1321
Der Tod Dante Aligheris im Exil

Er hörte keine Stimmen mehr,
auch keine Schritte
als wäre der Markt draußen vor seiner Tür
verstummt;
an sein Ohr drang nur
die große Welle,
die sich ausbreitete und ihn
in die dunkle Tiefe riss.

Da war es,
dass er einen bunten Strudel sah,
Florenz mit seinen Frühlingsfarben,
Mohnblumen und Bienen,
die herumflogen und Pollen sammelten,
und er selbst als Kind
ausgestreckt im Gras
ohne eine Ahnung von der Hölle
ohne den Duft Beatrices
nur mit einem ungeschriebenen
unruhigen und stummen Verlangen nach dem,
was die Materie durchdringt
und nie eingefangen wird.

⸙⸙⸙

1ος αι. μ. Χ.
Γράμμα σε πάπυρο

Χάθηκες πια
απ΄τους ναούς την αγορά
το θέατρο τους βωμούς
σε ψάχνω φωνάζω τ΄όνομά σου
μέχρι βαθιά στις κατακόμβες

τώρα στερνή φορά σού γράφω
και το χέρι μου τρελαίνεται:
αν δεν σε δω κι απόψε
θα σβήσω στα μάτια μου
όλα τ΄αστέρια

να γίνει ο ουρανός
σκοτεινός
μαύρο πουλί
επιτάφιο.

#

1. Jh. n.Chr.
Ein Brief auf Papyrus

Du bist nicht mehr zu finden
in den Tempeln, auf dem Markt,
im Theater, bei den Altären;
ich suche dich und rufe deinen Namen
bis nach unten in die Katakomben.

Ich schreibe dir jetzt zum letzten Mal,
und meine Hand zittert dabei:
Wenn du dich heute Abend wieder nicht sehen lässt,
lösche ich alle Sterne in meinen Augen,

damit der Himmel dunkel wird,
wie ein schwarzer Grabvogel.

⸙⸙⸙

1616
Γράμμα στον Galileo Galilei

Αγαπημένε μου πατέρα
από σήμερα θα με ονομάζετε Maria Celeste.
Η ηγουμένη λέει πως μου ταιριάζει αυτό
το όνομα
γιατί είναι φωτεινό σαν τα μάτια μου.
Μα εσείς το ξέρετε καλύτερα:
αν μια μέρα ατενίσετε στον ουράνιο θόλο
ένα άγνωστο αστέρι
θα είμαι εγώ.
Μετρήστε την ακτίνα μου
τις εκλείψεις των φεγγαριών μου
τις ακριβείς περιστροφές μου
γύρω από τον ήλιο.

Μετρήστε το μερίδιό μου στο φως.

#

1616
Brief an Galileo Galilei

Lieber Vater,
von heute an müsst ihr mich Marie Celeste nennen.
Die Äbtissin sagt,
der Name passe gut zu mir,
weil er so strahlend ist wie meine Augen.
Aber ihr wisst es besser:
Wenn ihr eines Tages am Himmelgewölbe
einen unbekannten Stern beobachtet,
dann werde ich das sein.
Messt meine Strahlen,
die Eklipsen meiner Monde,
meine genaue Umlaufbahn
um die Sonne.
Messt meinen Anteil am Licht.

⸙⸙⸙

Η Άννα Γρίβα γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα. Σπούδασε Φιλολογία στην Αθήνα και Ιστορία της Λογοτεχνίας στη Ρώμη. Ποιήματα και πεζά της έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ευρωπαϊκές γλώσσες. Οι ” Δαιμόνιοι” είναι το πέμπτο της ποιητικό βιβλίο. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Anna Griva wurde 1985 in Athen geboren. Sie studierte Literaturwissenschaften in Athen und Literaturgeschichte in Rom. Gedichte und Prosa von ihr wurden in zahlreiche Sprachen übersetzt. Daimonioi ist ihr fünfter Gedichtband.

[Πρώτη δημοσίευση των μεταφράσεων στο ηλεκτρονικό Φρέαρ, με ταυτόχρονη δημοσίευση στο περιοδικό Signaturen. Ζωγραφική: Tutu Kiladze. Δείτε τα περιεχόμενα του δεύτερου ηλεκτρονικού μας τεύχους εδώ.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly