Ἡ φάτνη ἔχει μυρωδιές βαριές
καματερά σέ ἀνάπαυση
ἄχυρα ζεσταμένα
ἀπ’ τ’ ἄδολά τους χνῶτα
πόρτες σέ σπίτια πού δέν ἄνοιξαν
κλεισμένα γιά ἀπογραφές
μ’ ὅλα τά βλέμματά τους μέσα.
Ἡ φάτνη ἔξω
καί τά παλιά του ροῦχα
ρίχνει ὁ οὐρανός
κι ὁ μακρινός σοφός
μέ τή ζεστή καρδιά του
ἔχει ἀντίκρυσμα,
γιατί τό ἀστέρι ὁδηγεῖ
ἄγρυπνα μάτια
μέ τό χρυσό του ἀνάργυρο
θυμίαμα, προσηλωμένη σμύρνα
Γέννα, Σταυρός κι Ἀνάσταση
ὁ δρόμος.
Σπάρτη, 23-12-2020
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]
