frear

Τρία ποιήματα – του Σπύρου Θεριανού

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΚΑΙ ΟΡΙΟ

Έχοντας περπατήσει αρκετά, μόνο κάποιος
που πετά, μπορεί να δει από ψηλά
την πορεία μου στο μονοπάτι,
εκεί που το νοητό του όριο
σμίγει με τη θάλασσα σε μιαν αλυγαριά
που την αφήνει το πουλί για να ραμφίσει
ένα ξερόκλαδο ανάμεσα στα βάτα.

Αναρωτιόμουν, κάποτε, αν όλα χάνονται
σ’ αυτό το παιχνίδι των μεταμορφώσεων
που είναι τα λόγια μας, αν όλα
κερδίζονται στην αμεριμνησία
τούτων των ίσκιων που μετατοπίζονται
στο μονοπάτι κατά το μεσημέρι.

Τώρα είμαι φίλος των άδειων δρόμων
και της πλατείας
που ερημώνει τα μεσάνυχτα.

#

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

Απόβραδο, με τα παράθυρα όλα ανοιχτά.
Ο στίχος αφημένος στη μέση,
από μια παλιά στεναχώρια.

Θα μπορούσε να ‘βρεχε ή
να ‘ταν μια νύχτα με πανσέληνο.

Τα φώτα απ’ τα αραγμένα ψαροκάικα
και το πήγαιν’ έλα των ανθρώπων στο απέναντι ακρογιάλι
δεν θα ‘τανε τα ίδια.

#

ΑΝΩΔΥΝΑ

Ανώδυνα
ανεπαίσχυντα
ειρηνικά

αδιαφορούμε,

και κάπως έτσι ερημώνουν
δωμάτια και ζωές.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Peter Blume. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly