frear

Ο ποιητής – του Γεβγκένι Γεφτουσένκο

Μετάφραση από τα ρωσικά: Γιώργος Ρήγας

H προαίσθηση ενός στίχου
για τον αληθινό ποιητή
είναι μια αίσθηση αμαρτίας,
που έχει κάπου, κάποτε διαπραχθεί.
Ας γίνει η αμαρτία αυτή,
όχι απ’ όποιον θεωρεί τον εαυτό του φταίχτη,
μιας και με το ανθρώπινο γένος
είναι σύμφυτο το αίσθημα της ενοχής.
Αυτός τρέχει στον κόσμο σαν τρελός
απ’ τον ενθουσιασμό της δόξας,
με ενοχικό πάντα το μυαλό,
μα με το κεφάλι σηκωμένο.
Για τις απώλειες της ειρήνης και του πολέμου,
αλλά και για κάθε σπασμένο κλαδί
θεωρεί το φταίξιμο δικό του,
το φταίξιμο όχι μόνο για τούτον τον αιώνα.
Κι η δική του η ζωή τού φαίνεται φριχτή
και πιο πολύ στην αμαρτία βουτηγμένη.
Κι η αιτία είναι η κάθε γυναίκα,
ένα δώρο χωρίς επιστροφή.
Γι’ αυτό αιώνια κινούμενος από αίσθημα ντροπής
που τον ρίχνει σε μιαν άβυσσο,
με τα κόκκαλά του λιθοστρώνει γέφυρες,
πληρώνοντας το ανεξόφλητο.
Κι εκεί, κι εκεί στο τέλος του ταξιδιού,
που δεν ξέρει πού να πάει να κρυφτεί,
θα πει: «Συγχώρα με, Θεέ μου…»,
χωρίς όμως να ελπίζει στη συγχώρεση αυτή.
Και θα βγει το πνεύμα από τη σάρκα να πάει να πέσει στη φωτιά,
αφού ο παράδεισος δεν το έχει δελεάσει.
Συγχωρεμένος απ’ τον Θεό,
αλλά όχι κι απ’ τον εαυτό του…

(1965)

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly