frear

Τα σπίτια που αναπνέουν – της Τσαμπίκας Χατζηνικόλα

Ανοίγεται μπροστά μου ένας δρόμος
με σπίτια που παλεύουν ν’ ανασάνουν.
Οι πόρτες τους κλειστές
και τα παράθυρά τους σφαλισμένα με ταμπλάδες.
Μοιάζουν με τους νεκρούς
που έβαζαν στα μάτια τους νομίσματα οι ζωντανοί
πριν το μεγάλο τους ταξίδι∙
στο χώμα.
Και όμως, εκείνα ακόμα ανασαίνουν.
Στα σπίτια αυτά το ψυχοράγισμα είναι οι αναμνήσεις που θολώνουν,
αυτές που κάποτε ανήκαν στους ενοίκους τους,
περαστικούς και μόνιμους,
και είναι τώρα οι σκιές τους το μόνο που έχει μείνει.
Τις βλέπεις.
Να εκεί, πίσω από το φράχτη της αυλής∙
δες στη γωνιά που δύει ο ήλιος!
Και η άλλη, να, εκείνη κει που κυνηγά μία μικρότερη
μέσα στο άδειο πια, αραχνιασμένο τους σαλόνι.
Δεν τις φοβάσαι τις σκιές.
Είναι γιατί όλοι μας γίναμε σκιές
σε σπίτια που κάποτε εγκαταλείψαμε.
Ίσως πάλι γιατί είναι παρηγοριά
για κάτι που αντιστέκεται
και προσπαθεί ακόμα να σταθεί, να ζήσει∙
αυτό που όλοι
– λάθος μοιραίο –
το θεωρούνε άψυχο, νεκρό.
Όλοι, εκτός από σένα
που κάθε φορά που αντικρίζεις τέτοια σπίτια
νιώθεις στο δέρμα σου την ανεπαίσθητη πνοή τους.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Fred Herzog. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly