frear

«Χέρσα γη» – της Dilek Mayatürk

Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης

Τρύγος

Από τη χέρσα γη πρώτα τρυγά κανείς υπομονή,
έπειτα λαχτάρα
και στο τέλος στενάζει και βρίζει.

Κόκκινη στάχτη

Ακούμπησα το χέρι μου στο στήθος
Έσφιξα τη γροθιά
«Η καρδιά μου», είπα,
βαριά σαν το σύμπαν, μικρή σαν μια γροθιά.
Με μια ανάσα
άνοιξα μια βαθιά ρωγμή στο στήθος.
Αν μόνο μια φορά μπορεί να είναι κανείς ερωτευμένος,
είναι αυτή!
Ανοίγω τη γροθιά και βλέπω:
Μια χούφτα κόκκινη στάχτη.

Μετά από εσένα

Μετά από εσένα
Έπεσα σαν κεραυνός στη δική μου ζωή.
Mια ακτίνα φως στην αρχή, xαιρόμουν.
Ύστερα απόμεινα αβοήθητη.

Μετά από εσένα
Έσφιγγα τα δόντια στον ύπνο
Κάθε πρωί έδεναν το πρόσωπο μου
Με μια αόρατη κλωστή έραβαν τα χείλη μου
Ώσπου βουβάθηκα.

Όλη μου η ευγένεια, ένα δήθεν χαμόγελο πια
Που σαν μια φθηνή καρφίτσα το αγκίστρωσα στο πρόσωπό μου.
Μετά από εσένα δεν με τραβούσε τόπος πια
Τίποτα δεν υπήρχε να με ενδιαφέρει.

Ένα κλαδί με έκανε να σε σκεφτώ,
Φαντάσου τώρα, πώς μοιάζει το δάσος.

Εικόνα

Έχω στα μάτια μου το πατρικό μου σπίτι
Τα παιδικά μου χρόνια, τα εφηβικά
Πηδάμε χέρι χέρι
Απ΄το παράθυρο

Το τρενάκι του τρόμου

Σε φοβόμουν
Ή μήπως ήταν έρωτας

Αν και δεν είχα ούτε το ύψος ούτε την ηλικία
Να μπω,
Σε ήθελα με το ίδιο πάθος,
Που τραβούσα το χέρι της μητέρας μου.

Σαν να με βλέπω τώρα να μου λύνονται τα γόνατα,
Να τρέμω έντρομη,
Λαχανιασμένη
Να κλαίω στην σκοτεινή έξοδο
Ανάμεσα στα γκρίζα μαλλιά της μητέρας μου.

Από φόβο
Ή μήπως από έρωτα

Ο χρόνος

Δεν είσαι πάνω απ΄τον χρόνο –
Γλιστρά κάτω απ΄τα πόδια σου.
Τη μέρα άμμος καυτή, καίει
Τη νύχτα μουντός, ασφυκτικός
Α, κι αυτός ο χρόνος πέρασε
Περνά
-Έτσι είναι ο χρόνος-
Και δεν κατάφερα να σε μάθω ν΄αγαπάς.

Η πέτρα

Όποιος πονά, στο στήθος ν΄ακουμπήσει μία πέτρα.
Ρωτάτε πώς θ΄αντέξει η καρδία; Φοβάμαι
Πως εντέλει δεν θα είναι αλλιώς
Παρά όπως μια πέτρα επάνω σε άλλη πέτρα.

Υπάρχουν γυναίκες
(Στην Yonca Verdioğlu)

Υπήρχαν γυναίκες
Κατάσαρκα φορούσαν ρούχα καθαρά
Κι απέξω δάκρυα.
Υπήρχαν γυναίκες
Που έπλεναν το πουκάμισο του αγαπημένου
Με τα δικά τους μύρα.
Υπήρχαν γυναίκες
Μέσα ελπίδα
Κι απέξω βράχοι υπομονής.
Υπήρχαν γυναίκες.
Υπάρχουν γυναίκες.

Salon

Η καρδιά μου μοιάζει με σάλα, που ανοίγει μόνο σε καλεσμένους.
Ούτε ποτέ μού ανήκε, ούτε ποτέ ήμουν καλεσμένη.
Έμπαινα πότε πότε και καθάριζα τη σκόνη –
Πολύ συχνά δεν περνούσα το κατώφλι της.

Φυγή

Δραπέτης, ξέφυγα απ΄το παρελθόν.
Κατάκοπη σύρθηκα σ΄ένα τρύπιο αντίσκηνο.
Βρέχει
το ίδιο δυνατά όπως το κλάμα μου σ΄όλο τον δρόμο.

Βρέχει –
για ποιον είναι λοιπόν αυτά τα καταραμένα αντίσκηνα
που μέσα τους βρέχεται κανείς;

Θάλασσα

Πήδα!
Το αλάτι θα στεγνώσει τα δάκρυα σου΄
Βύθισε τα στο αλμυρό νερό
Να γίνουν μαργαριτάρια!

⸙⸙⸙

Tα ποιήματα της ανάρτησης περιέχονται στην συλλογή Brache (Χέρσα γη), εκδ. Hanser, 2020. H μετάφραση τους έγινε με έγκριση των εκδόσεων και αποτελούν φιλική προσφορά της ποιήτριας στους αναγνώστες του περιοδικού.

Η Dilek Mayatürk γεννήθηκε το 1986 στην Κωνσταντινούπολη, όπου αργότερα σπούδασε Κοινωνιολογία, πριν συνεχίσει τις σπουδές της στο Κλάγκενφουρτ της Αυστρίας. Ζει και εργάζεται στο Βερολίνο.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα του πρώτου μας ηλεκτρονικού τεύχους εδώ.]

Φωτογραφία: Dirk Skiba

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Το πρώτο μας ηλεκτρονικό τεύχος είναι εδώ

mag.frear.gr