frear

Φρέαρ, τχ. 27-28: Συνέντευξη του σεναριογράφου Ματέους Πάτσεβιτς στον Διονύση Σκλήρη

[…] Στην Καθολική παράδοση υπάρχει η ιστορία για ανθρώπους που έγιναν άγιοι αφού υποδύθηκαν τους χριστιανούς ως μίμοι και μεταμορφώθηκαν πραγματικά κατά την εμπειρία αυτής της υποδύσεως της χριστιανικής ζωής και του μαρτυρίου. Υπάρχει λ.χ. ο Saint Genest επί του οποίου ο Jean-Paul Sartre βάσισε το βιβλίο του, όπου αναλύει τον σύγχρονό του θεατρικό συγγραφέα Jean Genet. Στην ανατολική παράδοση κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τον άγιο Πορφύριο τον Μίμο. Σας επηρέασαν παρόμοιες ιστορίες από τους Βίους αγίων για ανθρώπους οι οποίοι αγίασαν μέσα από ό,τι υπήρξε στην αρχή απλά μια θεατρική υποκριτική;

Ναι, αν και η μεγαλύτερή μου έμπνευση σε ό,τι αφορά υπαρκτές μορφές, είναι ο Menocchio, ένας Ιταλός μυλωνάς του 16ου αιώνα, του οποίου την ιστορία περιγράφει ο Carlo Ginzburg στο έργο Το τυρί και τα σκουλήκια [Βλ. Carlo Ginzburg, Το τυρί και τα σκουλήκια. Ο κόσμος ενός μυλωνά του 16ου αιώνα, εκδ. Αλεξάνδρεια, Αθήνα 1994, μετάφραση: Κώστας Κουρεμένος (τίτλος πρωτοτύπου: Il formaggio e i vermi, Giulio Einaudi, Τορίνο 1976)]. Δεν πρόκειται για έναν άγιο, αλλά για κάποιον ο οποίος κάηκε από την Ιερά Εξέταση ύστερα όμως από πάρα πολλά χρόνια ανακρίσεων (1583-1599), όπου εξέθεσε τα πιστεύω του. Το κύριο μήνυμά του ήταν ότι οι πιστοί δεν χρειάζονται τη θεσμική προσέγγιση.

Για να είμαι ειλικρινής, αυτό στο οποίο εστίασα γράφοντας το σενάριο ήταν δύο θέματα, άσχετα προς τη θρησκεία. Το ένα ήταν ο κοινωνικός ρόλος και το άλλο η σχέση ή ακόμη και ένταση ανάμεσα στον κοινωνικό ρόλο και τον πραγματικό εαυτό μας. Δηλαδή η διάκριση ανάμεσα στο να υποδύεσαι έναν ρόλο στο θέατρο της καθημερινής ζωής και στο να είσαι αυθεντικός και αληθινός με τον εαυτό σου. Η σχέση αυτή είναι για μένα συναρπαστική, γιατί μερικές φορές συμβαίνει ορισμένοι άνθρωποι να γίνονται πλήρως ο εαυτός τους μόνο όταν υποδύονται έναν κοινωνικό ρόλο που έχουν διαλέξει.

Το δεύτερο ζήτημα είναι το τραύμα. Και πώς οι τραυματικές εμπειρίες μας διαμορφώνουν, αλλά επίσης μας υποδουλώνουν. Και είναι νομίζω ενδιαφέρον να δούμε πώς η θρησκεία είναι ένα τρίτο στρώμα στην ταινία για κάποιους χαρακτήρες, καθώς τους επιτρέπει να συνδέσουν τον κοινωνικό τους ρόλο με τον τρόπο που προσεγγίζουν το τραύμα τους. Βεβαίως, η προσέγγισή μου κατά τη διάρκεια συγγραφής του σεναρίου ήταν περισσότερο εκκοσμικευμένη. Διάβασα πολλή ψυχολογία, ποια είναι η προσέγγιση στο τραύμα κατά τη διάρκεια του πένθους, η μετάβαση σε διαφορετικές φάσεις του πένθους. Πάντως και η Φιλοσοφία της Θρησκείας ήταν ανέκαθεν ένα πάθος μου, ήδη από το Γυμνάσιο· με ενδιέφερε ιδίως ο υπαρξισμός, ο οποίος άρχισε όχι με τον Sartre, αλλά με πιστούς στοχαστές, όπως ο Søren Kierkegaard και ο Lev Shestov. [..]

[Απόσπασμα από την εκτενή συνέντευξη του Πάτσεβιτς, σεναριογράφου της ταινίας Corpus Christi, που δημοσιεύεται στο τεύχος 27-28, το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα. Εκτός από το εισαγωγικό σημείωμα του Διονύση Σκλήρη, πριν από τη συνέντευξη δημοσιεύεται και δοκίμιο του Σταύρου Ζουμπουλάκη για την ταινία. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly