frear

Ο Μονέ αρνείται την επέμβαση – της Lisel Mueller

Μετάφραση: Τάνια Καραμάνου

Γιατρέ, μου λες πως δεν υπάρχει άλως
γύρω από τα φώτα των δρόμων στο Παρίσι
και πως αυτό που βλέπω είναι μια παραξενιά
που φέρνουν τα γηρατειά, μια ακόμη δοκιμασία.
Σου απαντώ, μου πήρε όλη μου τη ζωή
για να φτάσω να βλέπω αγγέλους στις λάμπες του γκαζιού,
για ν’ αλαφραίνω και να θολώνω και τελικά να σβήνω
τις ακμές που λυπάσαι τάχα πως δε διακρίνω,
για να μάθω πως η γραμμή που αποκαλούσα ορίζοντα
δεν υπάρχει, καθώς ο ουρανός και το νερό,
τόσο μακριά το ένα απ’ τ’ άλλο, μοιράζονται την ίδια ουσία.
Πενηνταπέντε χρόνια πριν μπορούσα να δω
τον Καθεδρικό Ναό της Ρουέν χτισμένο
από παράλληλα βέλη του ήλιου,
και τώρα εσύ, θέλεις ν’ αποκαταστήσεις
τα νεανικά μου λάθη: την προκαθορισμένη
αντίληψη του ύψους και του βάθους,
την ψευδαίσθηση του χώρου σε τρεις διαστάσεις,
τη βιστέρια χωριστά
από τη γέφυρα που σκεπάζει.
Τι μπορώ να πω για να σε πείσω
ότι τα Κοινοβούλια διαλύονται
νύχτα με νύχτα για να μεταμορφωθούν
σ’ όνειρο ρευστό του Τάμεση;
Δε θα επιστρέψω σ’ έναν κόσμο
πραγμάτων που δεν αναγνωρίζουν το ένα τ’ άλλο,
σα να μην ήταν τα νησιά χαμένα παιδιά
μιας μεγάλης ηπείρου. Ο κόσμος είναι
ροή, και το φως μεταμορφώνεται σε ό,τι αγγίζει˙
γίνεται νερό, νούφαρα στο νερό,
πάνω και κάτω απ’ το νερό,
γίνεται λουλακί , μαβιές και κίτρινες
λευκές και βαθυγάλανες δάδες,
μικρές γροθιές που χτυπούν το φως του ήλιου
τόσο γρήγορα η μια μετά την άλλη
που απελπίζομαι˙ να μην είναι το πινέλο μου
μια μακριά, κυματίζουσα χαίτη! Να ζωγραφίσω
την ταχύτητα του φωτός! Γιατρέ,
οι βαριές μας μορφές, αυτές οι κατακόρυφες,
καίγονται να σμίξουν με τον αέρα
τα ρούχα μας , το δέρμα μας, τα κόκκαλά μας να γίνουν
αέρια. Μόνο να μπορούσες να δεις
τον ουρανό πώς τραβά τη γη στην αγκαλιά του
και πόσο απέραντα μεγαλώνει η καρδιά
για να διεκδικήσει τον κόσμο, αυτόν, τον ατέλειωτο μπλε ατμό!

***

Η Lisel Mueller γεννήθηκε το 1924 στο Αμβούργο της Γερμανίας. Σε ηλικία 15 ετών μετανάστευσε με τη μητέρα της και την μικρότερη αδερφή της ακολουθώντας τον πατέρα της, προοδευτικό εκπαιδευτικό και πολέμιο των Ναζί, ο οποίος δύο χρόνια νωρίτερα το 1937 είχε γίνει δεκτός στις ΗΠΑ ως πολιτικός πρόσφυγας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Έβανσβιλ το 1944. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων της Dependencies εκδόθηκε το 1965. Εργάστηκε ως ρεσεψιονίστ σε ιατρείο, ως κριτικός βιβλίων στην εφημερίδα Chicago Daily News κι ως καθηγήτρια σε διάφορα πανεπιστήμια του Ιλλινόι. Για την συλλογή The Need to Hold Still (1980) έλαβε το βραβείο National Book Award, ενώ για την συλλογή Alive Together: New & Selected Poems (1996), που συνοψίζει το σύνολο του έργου της, έλαβε το βραβείο Pulitzer Prize for Poetry. Πέθανε στις 21 Φεβρουαρίου του 2020, σε ηλικία 96 ετών.

Το ποίημα «Monet refuses the operation» δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Paris Review, τχ. 84 (Καλοκαίρι 1982).

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Esa Riippa. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly