frear

Εβδομάδα εγκλεισμού III – της Μαρίκας Συμεωνίδου

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ

Οι γονείς μου σε φωτογραφίες πια θα μου χαμογελούν
Και θα μου κλείνουν το μάτι
Ο γιος μου θα με αγκαλιάζει και θα μου λέει τι «ξενύχτι κι αυτός ο ιός»
Η κόρη μου θα με φιλάει και θα μου λέει «τόσα γλυκά που έφτιαξες τότε
κι όμως σαν το φιλί σου δεν είναι μαμά»
Εκείνος θα μου κρατάει το χέρι και θα μου λέει «το περάσαμε κι αυτό…»
Κάθε φορά η τραγανιστή και αλμυρή της γεύση
θα θυμίζει εμένα και το νησί
Κι ας μου λες «πάψε να τσιμπάς όπως ο πατέρας σου τις πατάτες μικρή μου»
«ξέρω θα έχω γίνει ο πατέρας μου κι εσύ η μητέρα μου»

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ IV

Τα βράδια θα μπαίνουμε σε καραντίνα
Και το πρωί στα κομμωτήρια
Άλλοι θα ουρλιάζουν χωρίς δουλειά
Σε κάποια κάμαρη ένα φως
Κάποιος θα γράφει
Κι ένας άλλος θα βάζει το σχοινί στο λαιμό του.

ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΥ V

[στον Νικήτα]

Ο ποιητικότερος διάδρομος
αυτός του νοσοκομείου,
αυτόματη ενδοσκόπηση
η πόρτα της μονάδας εμφραγμάτων,
πόσο κουράστηκες
πόσο σιώπησες
ξέρω
το ίδιο αίμα, το ίδιο χούι
αν γύριζα ταινία μικρού μήκους
ο διάδρομος θα έγραφε το ποίημα.

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Pierpaolo Rovero. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly