frear

Δυο ποιήματα -της Δήμητρας Σκανδάλη

Μικροί εσταυρωμένοι προχωρούν

αγνοώντας τα καρφιά τους.
Πόρτες ανοιγοκλείνουν
έτοιμες να κατασπαράξουν μέλη ανθρώπινα.
Κι εσύ, κάθε που ο ήλιος με τυφλώνει
πεισματικά να αρνείσαι τα αυτονόητα.
Γεμάτος πίστη πως τα λάθη παραγράφονται
αδιάκοπα πασχίζεις να εξηγήσεις
τη ζωή και τα όνειρα.
Κι εγώ, όλο και πιο πολύ κομμάτι γίνομαι
της μαύρης θάλασσας
κι αντιλαμβάνομαι νωρίς πως μάταιος είναι ο κόσμος
κι ελπίδα να συναντηθούμε πια δεν έχουμε.
Μόνο σαν πληγωμένα ψάρια
ήσυχα στα αγκίστρια μας σαλεύουμε
και περιμένουμε το τέλος

Είδες πόσο σε εκθέτει η σιωπή;

Μαύρα μάτια κάναμε να σας δούμε.
Μαύρα μάτια κάναμε.
Μαύρα μάτια.
Σταθήκαμε όμως όλοι ίσοι απέναντί του. Ορθοί.
Τα σχήματα θολώνουν και πολλαπλασιάζονται.
Βλέπω τις δουλεμένες βελονιές,
τα κεντήματα επιστρέφουν στα μάτια.
Κοιτάζω ακόμη έξω το μέσα μου που εχάθη;
Ή έπαψα να κοιτάζω κι έτσι το μέσα μου ακέραιο έμεινε;
Την αίσθηση του χρόνου χάσαμε, αυτού του σαρκοβόρου,
που έμαθε να μετρά για χάρη μας.
Τώρα μόνο να υπάρχουμε.
Με μάτια καθαρά και μαύρα.

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly