frear

Πέντε ποιήματα – του Θοδωρή Τσαπακίδη

Πέτρα

Χειμώνιασε πια
Φοβάμαι
Κι όμως ακόμα
Αν με χαϊδέψεις
Θα αναλυθώ σε πεταλούδες

Αν με χαϊδέψεις, θα αναλυθώ
σε πεταλούδες
Φοβάμαι
Είναι πια χειμώνας

Κλείνομαι στο δωμάτιο
Και προσπαθώ να κάνω το κορμί μου
Πέτρα

Χτυπάει το τηλέφωνο
Και η συνοχή μου χάνεται

Αν μ’ ακουμπούσες λίγο, θα γινόμουν χιλιάδες πεταλούδες
Αλλά κάνει κρύο πια
Δεν κάνει να μείνουν πολύ έξω

#

Σονέτο

Είναι σκληρές πέτρες τα μαργαριτάρια
Κλεισμένες μέσα στα όστρακά τους
Κι άλλοτε στο χέρι ή στο λαιμό
Σε σάλες γιορτινές

Να αντανακλούν το φως τόσων κεριών
τα χαμόγελα και τα δάκρυα
τα χρόνια που περνούν ώσπου να γυρίσουμε κάποτε πίσω
στη γενέθλια θάλασσα

Είμαστε λιμάνια
υποσχέσεις· άφιξης ή αναχώρησης;
Όπου άλλοι έρχονται κι άλλοι φεύγουν

Φόρα για άλλη μια φορά το σκάφανδρό σου
και βούτα
Και όλοι να λένε να μία βυθός.

#

Νυχτερινό
(Φόρτεμπρας)

Αν ερχόσουν ένα βράδυ
στην πόρτα της
να τραγουδήσεις
Θα τράβαγε τον ήλιο
απ’ τα μαλλιά
να ξημερώσει
Αν ερχόσουν αργά
στην πόρτα
στη σκέψη της
να πεθάνει
Θα τρόμαζε
Αν ερχόσουν
Αν
ερχόσουν
Άνοιξη
Άνοιξε!

#

Στα μισά του δρόμου

Πάλι στο δάσος
Πάλι οι αγαπημένοι με φέρανε
Με κρατούσαν από το χεράκι
Όχι δεν φώναζαν
Όχι δεν με χτύπησαν
Όχι δεν με δέσανε
Λαμπεροί μέσα στο δάσος με οδηγούσαν
Βαθιά βαθιά
Εκεί που ακούς τη σκέψη σου
Πάλι ανάμεσα στα δέντρα
Πάλι νύχτα
Πάλι μόνος

#

Εξορία

Μόνος σε ένα δωμάτιο
να λες σ’ αγαπώ

[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]

 

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly

Twitter

Πρόσθεσε το Φρέαρ στη λίστα του feed.ly: μία από τις καλύτερες επιλογές για την ανάγνωση feeds μέσω RSS.

follow us in feedly