Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ «ΙΟΥ»
Άραγε θα μας αναγνωρίσουν ξανά τα αγάλματα;
Τα χαλίκια των λεωφόρων που ανασαίνουν αβαρή;
Οι κρεμαστοί κήποι που ξεκουράζονται απ’ τις ομπρέλες
των σωμάτων
και τα νερά των ποταμών τώρα που γίνονται και πάλι
καθρέφτισμα του απείρου;
Άραγε θα μοιχέψουν οι ναοί με τα διαβατάρικα πουλιά
στα καμπαναριά τους;
Θα μας περιθάλψουν ξανά τα τείχη
αν συνηθίσουν μόνο στον μέσα τους εχθρό;
Τα μνημεία που ελευθερώθηκαν από φωτογραφικές μνήμες
και τα χρυσοποίκιλτα θέατρα -που επιτέλους ξαποσταίνουν,
θα μας λαχταρήσουν;
Άραγε τις νύχτες να αναρωτιούνται τα κάστρα:
«Μήπως οι τάφροι μας τούς φόβισαν και έφυγαν;»
ή θα χάσκουν ξένοιαστοι οι κυρτοί πυργίσκοι τους;
Τα περιστέρια στις πλατείες θα συνεχίζουν
να προσγειώνονται την ίδια ώρα,
στους ουρανοξύστες και στους υπονόμους
θα τρίζουν ακόμη τα σωθικά τους;
Άραγε θα επιστρέψουμε σε σπλαχνικές στοές;
Θα μας υποδεχτούν με τη γενναιοψυχία τού:
«Σας βεβαιώνουμε ότι τέτοια χαρά γίνεται στις πόλεις για έναν αμαρτωλό μετανοούντα πάρα για ενενήντα εννιά δικαίους οι οποίοι δεν έχουν ανάγκη μετανοίας»;
Θα μας συγχωρέσουν για τη βίαιη εγκατάλειψη
και τον αφίλητο ξεριζωμό
ή θα συναντηθούμε ξανά σαν δυο ξένοι;
* «[…] λέγω ὑμῖν ὅτι οὕτω χαρὰ ἔσται ἐν τῷ οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι ἢ ἐπὶ ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίοις, οἵτινες οὐ χρείαν ἔχουσι μετανοίας» [Λουκ. 15,7]
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Σχέδιο: Yamamoto Keisuke. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
