Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης
Ένα υστερόγραφο
Από τον γηραιό δικηγόρο μου ήρθε ένα γράμμα.
Γράφει όπως πάντα
αμερόληπτα, επαγγελματικά. «Δικός σας».
Παρέβλεψα σχεδόν
το υστερόγραφο:
«Ως εκ τούτου, καθ’ ο η ζωή μου βαίνει προς την δύσιν της
και εκείνοι των αγγέλων οι σκοτεινοί πτερυγισμοί
επικαλύπτουν κάποιες νύχτες αυτούς της καρδιάς,
θα ήθελα, ερίτιμη κυρία, να το ομολογήσω μια φορά:
Σας αγαπούσα τριάντα χρόνια.
Πλέον, μας χωρίζει ένας ωκεανός
και ακόμη περιμένω ένα γράμμα
-όχι ερωτικό, αλλά ως πεταλούδα
να φτερουγίσει στην επενδεδυμένη με φακέλους
ζωή μου.»
***
Νοσταλγία; Για τι;
Όταν αναφέρω τη λέξη «νοσταλγία», είναι σαν να λέω «όνειρο»,
Αφού η παλιά πατρίδα δεν υπάρχει σχεδόν πια.
Όταν λέω πατρίδα, εννοώ
Αυτό που χρόνια μάς πλάκωνε στην εξορία.
Τώρα ζουν ξένοι στον τόπο μας.
Το «άλγος» έμεινε,
Μίσεψε ο «Νόστος».
***
Η μικρή διαφορά
Ένας Γερμανός μετανάστης
Στον Mister Goodwill:
«Μα και βέβαια, είναι τα ίδια:
Τώρα λέω απλά land αντί για χώρα,
Αντί για πατρίδα λέω homeland
Και αντί για ποίημα, poem.
Και βέβαια, είμαι πολύ happy,
Ευτυχισμένος όμως, δεν είμαι».
***
Ένα φύλλο ξερό…
Ένα φύλλο ξερό και όλοι ξέρουν: φθινόπωρο.
Τις νύχτες τρίζουν τα παράθυρα απ΄την παγωνιά.
Ω κόσμε πράσινε, τι κραυγαλέα ξεβάφεις!
Λες και ανάμεσα στις φυλλωσιές σφυρίζει πια ο χειμώνας
Και τα πουλιά έγιναν άφαντα με μιας.
Σαν τελευταίοι καρποί έπεσαν τα τραγούδια τους στο χώμα
Και ο αέρας πια φωλιάζει στα κλαδιά.
Τώρα στα πάρκα οι γέροι χαμηλώνουν
Πιο πολύ το κεφάλι και οι ερωτευμένοι
Κι εκείνοι σιωπούν.
Δεμένες θα΄ναι οι βάρκες τώρα στο λιμάνι
Και οι κύκνοι ναρκωμένοι
Στην θολερή αχλή της ποταμιάς.
Καλοκαίρι – όνειρο εσύ δραπέτη!
Και άνοιξη – άρωμα εσύ μεθυστικό, μα μακρινό!
Ένα φύλλο ξερό βολοδέρνει στους δρόμους
Και όλοι ξέρουν: φθινόπωρο!
***
H εβραϊκής καταγωγής γερμανόφωνη ποιήτρια Mascha Kaléko, (1907, Χσάνουφ, Αυστροουγγαρία – 1975, Ζυρίχη) ανήκει στο καλλιτεχνικό ρεύμα της λεγόμενης Νέας Αντικειμενικότητας (1920 -1933), τάσης που προέρχεται από τον Εξπρεσιονισμό. Μεταξύ 1938 – 1966 έζησε εξόριστη στην Νέα Υόρκη, κυνηγημένη από τους εθνικοσοσιαλιστές. Μετά το 1966 ακολούθησε τον σύζυγό της στην Ιερουσαλήμ, όπου υπέφερε εκ νέου λόγω γλωσσικής και πολιτισμικής απομόνωσης. Το 1968 πέθανε ο γιος της στην Νέα Υόρκη. Μετά τον θάνατο του συζύγου της το 1973 βρήκε πάλι τη δύναμη να γράψει. Πέθανε στη Ζυρίχη κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού της στη Γερμανία.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Michael Klein. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
