Μετάφραση: Γιώργος Καρτάκης
Κύκνος
Όταν ο Αχιλλέας, τυφλός από θυμό,
του Κύκνου έβγαλε τα δόντια,
κι έσπασε το κρανίο του και με του κράνους το λουρί
τον βασάνισε χωρίζοντας του απ΄το κορμί σχεδόν
το κεφάλι, ανέβλεψε πάλι και είδε,
ότι το σώμα, που απλωνόταν στ’ ακροθαλάσσι εμπρός του
αιμόφυρτο, είχε χαθεί,
και πως μεγάλο και αλλόκοτο ένα πουλί με λευκό πτέρωμα,
μακρύλαιμο, φτεροκοπώντας βαριά
αλάργευε πάνω απ΄το πέλαγο.
Κι εμείς, ξάστερες νύχτες, φθινοπωρινές, μπορεί να δούμε ακόμα,
στον ουρανό του Βορρά τον Σταυρό
να γίνεται πουλί – να δούμε το θύμα
να βγάνει φτερά και φτερούγες ν’ απλώνει –
έτσι μπορεί να δει εδώ κάτω την εικόνα του:
συντρίμμια ανθρώπινα, που πολεμούν
ν’ αγκιστρωθούν στο χώμα, ενώ ταυτόχρονα
ανεβαίνουν δραπέτες ψηλά – πάνω απ’ το πέλαγο –
ανοίγοντας όμοια κι αυτοί τα μπράτσα τους τα τσακισμένα.
***
Καθημερινότητα Ι
Kοιτάζω απ’ το παράθυρο, όταν ξαφνικά
το απορριμματοφόρο κάτω σταματά,
και ένας απ΄τους σκουπιδιάρηδες πιάνει από χάμω κάτι,
που είχε πέσει από μια σακούλα –
ένα μαργαριταρένιο κολιέ.
Μια φθηνή απομίμηση, το δίχως άλλο.
Αυτός όμως καθαρίζει τις πέρλες
και το χώνει στην τσέπη του. Σε ποιάν
θα το χαρίσει; Και για ποιόν άραγε
διασώζω εγώ αυτή την εικόνα
του βρώμικου υπερκορεσμού της ημέρας,
λες κι είναι
πολύτιμη;
***
Καθημερινότητα V
Στο πάρκο, ανεβαίνοντας τις σκάλες,
βρίσκω μια χαμένη πιπίλα,
το σπασμένο τακούνι ενός γυναικείου παπουτσιού
κι ένα μεταλλικό καπάκι μπύρας να λάμπει χρυσό στην πρωινή βροχή.
Απ’ αυτά, σκέφτομαι,
θα μπορούσε να φτιάξει κανείς έναν κόσμο.
Θα ήταν ένας κόσμος μαγικός –
και αφόρητα μουντός βέβαια,
γιατί θα ήταν ο δικός μας.
——
Ο Νορβηγός ποιητής Ulrik Farestad γεννήθηκε το 1984 στο Όσλο, όπου και ζει. Η μετάφραση των ποιημάτων έγινε από τα Γερμανικά.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Martine Franck. Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.]
