frear

Τέσσερα ποιήματα – του Στέφανου Σταυρίδη

 

ΟΣΟ Η ΠΟΙΗΣΗ

Χρειαζόμαστε στίχους
που θα γδάρουν το χαρτί
θα κάψουν τα πίξελ
θα τυφλώσουν τους αναγνώστες.

Χρειαζόμαστε ποιήματα
που θα βγουν στους δρόμους
θ’ αναποδογυρίσουν αυτοκίνητα
και θα κάψουνε ελαστικά.

Όσο η ποίηση σουλατσάρει σιωπηλά
πάνω σε λευκή έκταση
θα παραμένει εκτός βουλής
κι εκτός εκλογικών καταλόγων.

ΑΡΤΙΜΕΛΕΙΑ

Δυο χέρια έχω
δυο πήχεις
που δεν φτάνουν τα κλαδιά.

Και δυο πόδια
γυάλινες ερπύστριες
που διασχίζουν με επίγνωση
το μακρύ ναρκοπέδιο.

ΧΩΡΟΣ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ

Το νεκροταφείο έγινε πάρκιγκ.
Σχεδόν παμψηφεί
πάρθηκε η απόφαση στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Το κοιμητήριο θάφτηκε
κάτω από όγκους ασφάλτου.

Σήμερα
αυτοκίνητα σταθμεύουν
πάνω απ’ τα σκοτεινά σπίτια.
Οι οδηγοί στα αυτοκίνητα
ενίοτε κοιμούνται για λίγο.
Στα όνειρά τους βλέπουν τους γονείς τους.

Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Γύρω του τόσα χρώματα, άπλετο φως
του κόσμου η απέραντη ομορφιά.

Ο ποιητής
είναι ο τυφλός φωτογράφος
που ψηλαφεί με τη μνήμη
λαχταρώντας να μπει
μέσα σε μια φωτογραφία.

[Από τη συλλογή: Σιωπηλοί τραυματιοφορείς, Φαρφουλάς, Αθήνα 2013.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr
%d bloggers like this: