frear

Τέσσερα ποιήματα – του Στέλιου Λουκά

 

ΕΠΑΘΕ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Έπαθε Φθινόπωρο
Λησμόνησε το δρόμο που οδηγεί
Στο κοιμητήριο των πουλιών
Προσπαθεί να θυμηθεί
Μήπως δεν υπάρχει κοιμητήριο πουλιών;
Κι αν πάλι αυτό είναι αλήθεια
Γιατί δεν επαναστάτησαν τα πουλιά
Γιατί η Φύση δεν ξαναμοιράζει
Προνόμια, δικαιώματα κι υποχρεώσεις
Γιατί η Φύση δεν δίνει τέλος
Σε μία βαρβαρότητα που διαρκεί;

ΕΑΝ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Εάν αυτό είναι άνθρωπος
Δεν θέλω να είμαι άνθρωπος
Να επιστρέψω στην ανυπαρξία μου θέλω
Να κονιορτοποιηθώ
Στους χίλιους ουρανούς
Και μέσα στο βαθύ κι απέραντο σκοτάδι
Να ονειρευτώ
Την αληθινή μου μοίρα
Το πρώτο παιδί που έφερε τον ήλιο.

ΜΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙΣ

Μην εγκαταλείπεις
Τους κήπους
Όταν ο χειμώνας
Τους σκεπάζει αιώνες χιόνι
Μπες και συ στο χώμα τους
Ελευθέρωσε το φως
Γίνε ο τίμιος κηπουρός
Κι αναγνώρισε δίχως φόβο
Τη βασιλεία της αθωότητας.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
Ο δρόμος που λένε ότι είναι δρόμος
Είναι το μαύρο της αβύσσου
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
Εσύ είσαι ο δρόμος
Εσύ το ταξίδι και ο προορισμός
Σ’ εσένα πρέπει να φτάσεις
Διασχίζοντας θάλασσες πόνου
Πεδιάδες αποχωρισμών
Και δάση ανεκπλήρωτων ερώτων
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος
Παρά μόνο αυτός που επέλεξες
Να γνωρίσεις εκείνο που διαφεύγει.

[Πρώτη δημοσίευση.]

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr
%d bloggers like this: