Σάββατο απόγευμα, πανηγυρικός εσπερινός στη μικρή κοινότητα. Η εικόνα της πολιούχου στο νεκρικό κρεββάτι, στεφανωμένη με λουλούδια πάνω στο τέμπλο της εκκλησίας. Μπαίνω να προσκυνήσω και παρατηρώ ότι τα λουλούδια δεν είναι τοποθετημένα, ως συνήθως, σε μία συνεχόμενη σειρά, αλλά μπουκέτα-μπουκέτα ανά πέντε ή ανά εφτά τα σκουροκόκκινα τριαντάφυλλα, ανάμεσά τους η συνηθισμένη, λευκή γυψοφύλλη και τριγύρω οι πρασινάδες. Μια θλίψη αρπάζει την ψυχή μου: πόσα νυφιάτικα μπουκέτα σκοτωμένα, μετρώ εικοσιπέντε νυφικές ανθοδέσμες προσεκτικά τοποθετημένες μα νεκρές τριγύρω από τη Θεοτόκο, που έχει και εκείνη τα δικά της μάτια κλειστά. Φιλώ το εικόνισμα και αποχωρώ με την καρδιά μου βαριά.
Ανήμερα της εορτής πλησιάζω ξανά την είσοδο της εκκλησίας. Ένα κοριτσάκι ίσαμε οκτώ χρονώ τιτιβίζει εκεί μπροστά μαζί με άλλα παιδιά ντυμένο με ένα άσπρο, αστραφτερό φορεματάκι με ραντάκια. Μπαίνω μέσα και στέκω για λίγο στον πρόναο για να συνηθίσουν τα μάτια μου. Δίπλα μου μια γυναίκα ώριμη, περιποιημένη, καλοκτενισμένη, με λευκό φόρεμα στο χρώμα του πάγου, σεμνά κοντό, με ένα ωραίο, περίεργο πλέξιμο του ίδιου του υφάσματος μπροστά στο μπούστο. Ανάβω το κερί μου και κάτι μου έρχεται άξαφνα στο μυαλό. Ταξιδεύω γύρω το βλέμμα μου όσο πιο διακριτικά μπορώ: μια ηλικιωμένη γυναίκα, χρόνια χήρα, μια άλλη επίσης προχωρημένης ηλικίας απέναντί της στο στασίδι, μια νέα μητέρα καθιστή με το μωρό της στην αγκαλιά, μια άλλη όρθια, με γκρίζα μαλλιά, ανύπαντρη, μια γυναίκα παντρεμένη αλλά άτεκνη, μια μάνα που μεγαλώνει τα παιδιά της μόνη, με άντρα συγχωρεμένο αλλά όχι πεθαμένο, δυο κοπέλες με ζωηρά μάτια, φοιτήτριες, μια μικρή συντροφιά από τρία κορίτσια του σχολείου καθισμένα στα σκαλάκια του τέμπλου, η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών και των κοριτσιών του εκκλησιάσματος φορά ρούχα άσπρα σε διάφορες αποχρώσεις και σε διάφορους τύπους, φούστα, μπλούζα, παντελόνα, φόρεμα, με κέντημα, με σχέδιο ή χωρίς, με πιέτες ή χωρίς, φαρδύ, στενό, μακρύ, κοντό… Σκύβω και βλέπω και το δικό μου φόρεμα: λευκό κι αυτό αλλά με μια σειρά αχνά, μεγάλα, γαλάζια λουλούδια στο τελείωμά του, μια μικρή ανάμνηση από τη χθεσινή μου θλίψη.
Γύρω από το εικόνισμα της Κοιμήσεως τα χθεσινά μπουκέτα μοιάζουν σήμερα να λάμπουν. Τα βαθυκόκκινα τριαντάφυλλα, με το αγαπημένο, σκούρο τους χρώμα, κάψιμο του έρωτα και του αίματος, η πιστή τους συνοδός, η πάλλευκη, αγνή γυψοφύλλη, τα καταπράσινα φύλλα τριγύρω τους, στεφάνια μαρτυρίου και δόξης και πόσες ψυχές νύμφες τριγύρω, που έχουν καταθέσει τις ελπίδες τους στο αμάραντο ρόδο.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.
