Ένα ελαφρύ χτύπημα στη δεξιά της γάμπα την έβγαλε από τον λήθαργο. Εκεί, κάτω από τον ασημένιο ίσκιο του ελαιώνα βρήκε καταφύγιο, μια τέτοια μέρα καύσωνα. Εκεί, κάτω από τον ίδιο ίσκιο και ένα τζιτζίκι διάλεξε να δώσει ηρωικό τέλος στο καλοκαιρινό του άσμα. Προσέκρουσε με χάρη, νεκρό πια, στο πόδι της.
Κι έμειναν οι δυο τους, αυτή και το τζιτζίκι, με έναν ήλιο κυνηγό να τους σημαδεύει αθόρυβα μέσα από το σπαθωτό φύλλωμα και μια θάλασσα να χύνεται λίγα μέτρα παραπέρα, υπόσχεση λύτρωσης της πυρωμένης σάρκας.
Κι έμειναν οι δυο τους, αυτή ζωντανή και το τζιτζίκι νεκρό. Για μια στιγμή μονάχα, σκέφτηκε πως θα ήταν αν άλλαζαν οι ρόλοι. Ύστερα το μετάνιωσε, είπε πως θα ήταν από τη ζέστη τέτοιες σκέψεις. Θυμήθηκε που είχε διαβάσει κάποτε, πως τα τζιτζίκια ζουν μονάχα έξι εβδομάδες του καλοκαιριού. Υπολόγισε πως της έμεναν ακομη δυο, έθαψε το τζιτζίκι και κίνησε ανάλαφρη για τη θάλασσα.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Όλο τον Ιούλιο δημοσιεύουμε κείμενα για τον καύσωνα. Στείλτε κι εσείς το δικό σας!]
Δείτε τα περιεχόμενα της έντυπης έκδοσης εδώ.
