Η ελληνική περίπτωση αποτελεί ιδιομορφία σε σχέση με τις αναπτυγμένες χώρες της Δύσης. Η εξέλιξη του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού εμπεριέχει στοιχεία που τη διαφοροποιούν σαφώς σε σχέση με την υπάρχουσα τυπολογία της διαδικασίας ανάπτυξης των αναπτυγμένων χωρών της Δύσης, κατά βάση του αγγλοσαξονικού χώρου αλλά και αυτού της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Η επιβολή των συγκεκριμένων κριτηρίων κυριάρχησε στις περισσότερες των αναλύσεων και συνεχίζει να κυριαρχεί ακόμα και σήμερα, με αποτέλεσμα όλες οι συγκρίσεις να ακολουθούν τη συγκεκριμένη τυπολογία, η οποία ορίζεται «ως ορθή», και συνεπώς ό,τι αποκλίνει από αυτήν αποτελεί ασθένεια η οποία χρειάζεται να εξαλειφθεί.
Έχουμε τη γνώμη ότι την ελληνική περίπτωση χρειάζεται να την εξετάσουμε πολύ προσεκτικά. Πρέπει να διαχωρίσουμε προσεκτικά τις βασικές ιδιομορφίες και ιδιοτυπίες που ενυπάρχουν στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό από τη στιγμή δημιουργίας του ελληνικού κράτους και οι οποίες εξακολουθούν να ανιχνεύονται ακόμα και σήμερα σε πλείστες όσες λειτουργίες του. Αυτές τις ιδιομορφίες θα πρέπει να αποφύγουμε να τις χαρακτηρίσουμε «ασθένειες» σε σχέση με την τυπολογία των χαρακτηριστικών των ανεπτυγμένων χωρών.
[Η συνέχεια στην έντυπη έκδοση του περιοδικού (Φρέαρ, τχ. 2) που κυκλοφορεί. Το έργο είναι του Γιάννη Γαΐτη.]
