ΠΑΛΙΑ ΣΙΝΕΜΑ
Όσο για το παλιό σινεμά, κανείς δεν ελπίζει πως θα ξαναδουλέψει. Τις νύχτες παίζει θρυλικές πρεμιέρες, μα αυτά είναι μυστήρια για λίγους. Ο θρύλος λέει πως απάνω στα συντρίμμια του ξετυλίχθηκαν κάποτε τα κουρέλια της ζωής μας. Ένας πιστός, μαύρος ίσκιος ξεχωρίζει τώρα, όλο και πιο καθαρά, στην άκρη της πλατείας. Κάθε νύχτα, μισός άνθρωπος και μισός επικίνδυνο φεγγάρι δεσπόζει έτοιμος να κατασπαράξει τη στέγη, το στηθαίο, την αυλή με τα αιωνόβια δέντρα και το υπέδαφός της. Ο πιστός, μαύρος ίσκιος κερδίζεται μες στις ανθρώπινες ηλικίες, αργά σχηματίζεται απ’ τα μέρη του οράματος, διαβάζουν σκυμμένοι στα βιβλία οι φοιτητές.
ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ
Σφράγισε τα παράθυρα και κλείδωσε. Είχε ζήσει εδώ μέσα πενήντα χρόνια σχεδόν. Τώρα απέμεινε ολομόναχη. Η ζωή είναι μια σκληρή υπόθεση, ο κόσμος δίχως τοίχους δεν έχει χάσει στο ελάχιστο τη χάρη που επισήμανε ο Ζενέ. Κατέβηκε τον δρόμο δίχως να κοιτάξει πίσω. Μόνο ένα απόσπασμα της κλίμακας που οδηγεί στις πίσω θύρες. Μόνο αυτό πρόλαβε και ύστερα χάραξε την πορεία της σταθερά. Χθες τη νύχτα θυμήθηκε που ’νιωσε το φτερούγισμα της ασυγκράτητης ζωής. Άλλα ύψη ζητάει η ψυχή της, δίψασε τώρα και πάει. Δίπλα της περνούν οι σκηνογραφίες του κόσμου μας. Μ’ ασύλληπτη ταχύτητα περνούν αρχαία θέατρα και πρωτεύουσες. Μ’ έναν μηχανισμό και με τον άνεμο ταξιδεύει ως μέσα στις θάλασσες. Στ’ ακρωτήρι, πάνω από το επίπεδο του έρημου φάρου, μια Αντιγόνη της δικής της κρυμμένης ζωής πλανάται στ’ άστρα. Εδώ λοιπόν έρχονται οι παλιές αγάπες για να πεθάνουν. Τι θάμπος εκείνο, τι μεσημέρια μ’ αναμμένους καθρέφτες και δόξα.
Είπαν, ο γλυκός της νύχτας ανθός μαράθηκε και χάλασαν για χάρη της τις καρδιές τους.
Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΗΘΟΠΟΙΟΥ
Είπα, θα ζήσω ώσπου να ξεχάσω τα μάτια της. Τότε, θα γείρω και εγώ μες σ’ αυτό το θέατρο. Πάνω στο ρόλο μου θα σπουδάσουν αργότερα οι φοιτητές. Ο τρόπος που πέφτει μια ζωή, ο θόρυβός της που ακούγεται περισσότερο με τα μάτια, το σύρσιμο μες στη νύχτα, που μονάχα μια φορά ανασαίνει και πάει. Τεχνικοί, φροντιστές, ένα ακατόρθωτο πλήθος με παράξενα επαγγέλματα και με στολές όλα θα τα εξαφανίσουν. Ίχνη, ρόλους, όσα κρατούσα στα χέρια μου απ’ εκείνο το ταξίδι στις Κυκλάδες, σελίδες από θρυμματισμένα ποιήματα και ονόματα.
Είναι φριχτή, στ’ αλήθεια, η ζωή του ηθοποιού.
ΦΩΤΑΕΡΙΑ
Όταν άναψαν οι φωτισμοί μια παρέα παλιών μελλοθανάτων φάνηκαν. Συζητούσαν χαρούμενοι, σαν από μια σκηνή του κινηματογράφου φάνταζαν εκεί κάτω απ’ τα φώτα. Απόψε ζούσαν ξανά σ’ έναν άσημο δρόμο. Είχαν ακόμη μια ευκαιρία, τώρα δίχως ταυτότητες, δίχως φρονήματα. Ως το ξημέρωμα να γελούν, να γίνονται σήματα, καθρέφτες της ζωής μας που ανάβουν. Τα ονόματά τους σώζονται στους κανόνες και τις προσευχές. Φαντάζουν γαλάζιοι και είναι μονάχα ιδέες όσα σήμερα απομένουν από ’κείνους.
ΟΡΦΕΑΣ ΚΑΙ ΕΥΡΙΔΙΚΗ
Μια Ευριδίκη με κλωστές στα χέρια της και φτερά στους ώμους ανεμίζει πάνω στη σκηνή. Μιλά με φωνή χαμηλωμένη, των παραμυθιών.
Τώρα που γύρισες και κοίταξες είναι γραμμένο πια να χαθούμε. Εγώ, εδώ στους ατέλειωτους κύκλους της ζωής και εσύ ένας σπασμένος ανθός, μια χαμένη ευκαιρία.
Ο Ορέστης, που του ’μελλε να ζήσει μοναχός και συντριμμένος, στρέφει τα νώτα του στον καιρό και κλαίει. Δεν είναι δάκρυα αυτά, είναι μουσσώνες ενός καινούργιου κόσμου και καταιγίδες σπαραχτικές. Για ’κείνον απομένουν μονάχα τα τραγούδια. Φορεί τη μεγάλη του στολή, δίχως βαθμούς και διακριτικά. Με τα ελεύθερα χέρια του λυτρώνει την Ευριδίκη για να χαθεί εκείνη οριστικά. Λέει μια προσευχή μυστική, γονατιστός θυμάται τα χίλια ονόματά της. Και είναι τότε που χυμούν στη σκηνή φωτογραφίες χαμένων εραστών απ΄τη Ρώμη, την Αθήνα και το Βερολίνο με το φως. και οι καρδιές μας πώς πικραίνονται.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Stanley Greene.]
Δείτε τα περιεχόμενα του έντυπου τεύχους μας εδώ.
