frear

Μεμνημένοι Κωνσταντίνου Ε. Τσιρόπουλου – Ἄννα Καμιένσκα

 

Ἀπόδοση Νατάσα Κεσμέτη

Στό Κατώφλι τοῦ Ποιήματος *

Στό κατώφλι τοῦ ποιήματος τίναξε τόν κουρνιαχτό
καί τή λεπτή σκόνη τοῦ μίσους ἀπό τήν ψυχή σου
παραμέρισε τά πάθη
γιά νά μή μολύνουν τίς λέξεις

Σ’ αὐτόν τόν χῶρο εἴσελθε μόνος
καί ἡ τρυφερότητα τῶν πραγμάτων θά σέ τυλίξει
καί θά σέ καθοδηγήσει πρός τό σκοτάδι
ὡσάν νά εἶχες χάσει τό θέαμα τοῦ κόσμου

Ἐκεῖ ὁ,τιδήποτε πῆρε ὄνομα θά ἐπιστρέψει
καί θά σταθεῖ στήν λαμπερή φεγγοβολιά ἔτσι πού ἐσύ κι ἐγώ
νά μπορέσουμε νά βροῦμε ὁ ἕνας τόν ἄλλον
σάν δυό δέντρα πού ἦσαν χαμένα στήν ὁμίχλη

Πέντε ἀποφθέγματα

1
Δέν γράφω ποίηση ὅταν τό ἐπιθυμῶ, γράφω ὅταν δέν μπορῶ, ὅταν τό λαρύγγι μου κατακλύζεται καί ὁ λαιμός μου εἶναι κλειστός

2
Τά ποιήματά μου εἶναι περισσότερο ἡ σιωπή μου παρά ὁ λόγος μου. Ὅπως ἀκριβῶς ἡ μουσική εἶναι ἕνα εἶδος ἡσυχίας. Ἡ ἀνάγκη γιά ἤχους ὑπάρχει μόνον γιά νά ἀνασηκώνει τό πέπλο τῶν ποικίλων στρώσεων σιωπῆς

3
Νά γράφεις ἀσώματα ποιήματα, σχεδόν χωρίς λέξεις. Νά προσεγγίζεις τό ἀδύνατο, ἐκεῖ πού ἡ τέχνη ἐξαφανίζεται καί ὁ Λόγος σαρκοῦται.

4
Tό ἀτέλειωτο φῶς. Μιά κατάσταση ἐγρήγορσης καί ἀναμονῆς. Αὐτή ἡ φωτεινότητα δέν ἀρνεῖται τή λογική ἤ ὅποια λογική αἴσθηση Ἁπλῶς ὑπάρχει. .Ἕνας εἶδος ποιητικῆς εὐαισθησίας ἀνοιχτή στόν κόσμο. Στό κάθε τί – μεγαλόπρεπο καί μικρό

5
Ἔχω χέρια πεπληρωμένα ἀπό αὐτήν τήν ἀκτινοβολία. Κυλάει μέσα ἀπό τά δάχτυλά μου. Δέν μειώνεται.

Ἀπό τά Ἀπομνημονεύματα τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνας **

Νά Τόν ὕμνεῖς στήν ἀπουσία Του καί στήν παρουσία Του. Ἡ ἀπουσία Του δέν εἶναι παρά τά λέπια στά μάτια σου.

* * *

Ὁ ποιητής εἶναι ἕνας μεγάλος μουγγός. Ἀσθμαίνει τήν ἀδυναμία του, ψελλίζει, τραυλίζει, ψαύει ἀδέξια·
τό μέγα του ἔλλειμμα – εἶναι ἄνθρωπος

* * *

Ὁ οὐρανός εἶναι γεμάτος τριγμούς ἀπό τά μεγάλα φτερά ἀδιάβαστων ποιητῶν

* * *

Ὁ παραλυτικός, εὐτυχισμένος, θεραπευμένος μέσα ἀπό τό θαῦμα τοῦ Χριστοῦ – πόσο διστακτικά ἀποχωρίζεται τά δεκανίκια του.

* * *

Ὁ Emmanuel Mounier περιγράφει τήν ἰδέα τοῦ περιβάλλοντος ποιητικά. Τό περιβάλλον δέν εἶναι καθετί πού μᾶς περιβάλλει. Εἶναι ἐκεῖνο μόνο πού μπορεῖ νά γίνει ἐμπειρία μας καί διαθέτει τήν δύναμη τῆς ἐνσάρκωσης.

“Γιά τήν ἀκρίβεια αὐτός ὁ ὀφιοειδής δρόμος πού μεταμορφώνει τήν ἐγγύτητα σέ ἐνσάρκωση, μεταστρέφει ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο περιβᾶλλον, ἀπό σωματικά ὑγρά καί αἷμα στούς ἔναστους οὐρανούς πάνω ἀπό τά κεφάλια μας, στό ζωντανό σῶμα τῆς ζωῆς μας. Ὁ,τιδήποτε δέν ἔχει βιωθεῖ μέ αὐτόν τόν τρόπο δέν ἔχει ἀκόμα γίνει ἀνθρώπινο περιβᾶλλον.”

Ἔτσι πράγματα, ἄστρα, ἄνθρωποι γιά νά ὑπάρχουν γιά μένα πρέπει νά γίνουν τό σῶμα μου.
Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τήν ποίηση.


* Astonishments: Selected Poems and Quotes
**Saint Catherine’s memoirs (1922–23)
Επεξεργασία φωτογραφίας: Ούρσουλα Φωσκόλου

Σε λίγο καιρό κοντά σας με νέο ηλεκτρονικό τεύχος στο mag.frear.gr

Mag.frear.gr – Τα ηλεκτρονικά μας τεύχη