(Στην κυρία Νικολέττα,
γωνία Ερμού, πλατεία Συντάγματος).
Με βήματα αργά, γερασμένα
περπατώ στα μονοπάτια του κόσμου.
Με μαλλιά ξέπλεκα, λευκά του χιονιού,
αθέατη περνώ ανάμεσά σας.
Στέκω στο πλάι,
απλώνω το χέρι μπροστά
φωλιά να γίνει στα πουλιά που κρυώνουν.
Τη μνήμη μου ποτίζει η σιωπή,
ανασαίνω, προσμένω,
τους ανθρώπους έναν-έναν κοιτώ.
Όσα περάσαν, το βαρύ μου φορτίο,
θυμίαμα ανάβω τω αγνώστω θεώ
και γίνεται αίμα και στάζει
και σε κόμπους άλυτους λάμπει,
πετράδια παράξενα,
ρουμπίνια ολοπόρφυρα
να φωτίζεται ο δρόμος,
να αστράφτει το φως.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
