Νέος ποιητής σε ένα ξέσπασμα ενθουσιασμού για τους συνομήλικους του ποιητές, με κατακεραυνώνει με τη φράση πως «είμαστε μάρτυρες μιας ποιητικής κοσμογονίας». Είναι θετικό οι νέοι να ενθουσιάζονται και να αυτοθαυμάζονται. Σίγουρα κάποιος μπορεί να κρατήσει τις υποσχέσεις για καλή πορεία στο μέλλον. Δεν θέλησα να μπω στη διαδικασία εξαντλητικής εξετάσεως των επιτευγμάτων (αν υπάρχουν) και των εμφανών αστοχιών των βασικών εκπροσώπων της νέας φουρνιάς ποιητών και παρέμεινα στη λαβή που μου έδωσε περί κοσμογονίας.
Τον ρώτησα λοιπόν, να μου αναφέρει αν υπάρχει μια νέα φουρνιά τραγουδιστών όπερας, ζωγράφων, ηθοποιών, σκηνοθετών, σεναριογράφων, τραγουδιστών, συνθετών, αρχιτεκτόνων και επιστημόνων, μηχανικών, γλυπτών, και ψυχαναλυτών. Καμία κοσμογονία δεν συντελείται εν τη απουσία ταυτόχρονης και συγχρονικής ανάπτυξης τεχνών και επιστημών. Κανένα λουλούδι δεν ανθίζει στην έρημο. Χρειάζονται συνέργειες και συνεργασίες και διευρυμένες παρέες και γόνιμες διαπολιτισμικές συζητήσεις και διεπιστημονικές ομάδες μελέτης.
Καμία τέχνη δεν μπορεί να αναπτυχθεί από μόνη της. Χρειάζεται να αρχίσουν οι τέχνες να συναντιούνται και πάλι. Οι ζωγράφοι να κάνουν παρέα με ποιητές και μουσικούς. Οι ποιητές με αρχιτέκτονες και μαθηματικούς για να αναπτύξουμε έναν νέο συλλογισμό, μια νέα συλλογικότητα. Μια πορεία μεμονωμένης αναζήτησης, «ο καθένας και η τέχνη του», έχει οδηγηθεί σε αδιέξοδο μετά από μισό και πλέον αιώνα αυτισμού. Οι ποιητές γράφουν για ποιητές, οι ζωγράφοι ζωγραφίζουν για ζωγράφους κ.ο.κ. Χρειάζεται να δημιουργήσουμε κοινές παρέες, να συγχρωτιστούμε με διαφορετικούς από εμάς τεχνίτες και τεχνοκράτες. Δεν του είπα πως ο ίδιος δεν κάνει παρέα ούτε καν με τους ομότεχνους. Δεν ήθελα να τον ξυπνήσω από το όνειρο παντοδυναμίας και το παραλήρημα μεγαλείου που τον διέπνεε.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Fan Ho.]
