Απόψε σύσσωμη η Ελλάς κατέβηκε στη γειτονιά μου. Περί τις επτά και μισή, ο Μάρκος Μπότσαρης, η Τζαβέλενα, η Μαυρογένους, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Κολοκοτρώνης, ένας απ’ τα αρκαδικά χωριά του κάμπου, μια Ιουλιέτα όλο φλωρεντινή χάρη, ιουλιέτα των μάκιντος, ο Διονύσιος Σολωμός με το φάσμα της πολιορκημένης του ζωής, η Αρετούσα και ο Ερωτόκριτός της και ένας αδελφικός φίλος φάνηκαν σ’ αυτούς τους δρόμους. Όλοι τους διέσχιζαν περήφανοι την κεντρική πλατεία. Κοίταξαν κάπως απογοητευμένοι τούτη την πόλη και προχώρησαν για την χοροεσπερίδα. Πρόκειται για τον ετήσιο διαγωνισμό χορού που διεξάγεται με καθορισμένη θεματική. Το πράγμα εκείνο που ονομάστηκε συνείδηση εθνική είναι το ζητούμενο των φετινών εκδηλώσεων…
Στο μεταξύ όλοι εμείς, έκπληκτοι κοιτούσαμε την εθνική αυτή ομάδα των ηρώων. Για λίγο μόνο σαστίσαμε και έπειτα πήραμε να φωνάζουμε, να χειρονομούμε. Μαθημένοι στις αγέλες επάνω τους ριχτήκαμε μ’ όλη την απελπισία του κόσμου. Δεν καταλάβαιναν τη γλώσσα μας, από κοντά έδειχναν μονάχα προτομές και τίποτε. Πράγματα δίχως αίσθημα. Εμείς που από καιρό είχαμε λησμονήσει όλες αυτές τις εκδοχές της ζωής μάταια κοπιάζαμε να τους δώσουμε να καταλάβουν.
Μες στην αίθουσα οι εθνικοί μας ήρωες, μεθυσμένοι ανάμεσα στις λεζάντες των ηπειρώτικων αναπαραστάσεων και τα ρολόγια των μικρών και των μεγάλων, τοπικών επιχειρήσεων λιπασμάτων χόρευαν ξέφρενα δημοτικά.
Άλλαζαν τα χρόνια και οι περαστικοί. Ουδείς όμως έδειχνε διάθεση να παρατήσει το γλέντι. Όλα τα όργανα έπαιζαν στη διαπασών, οι χορευτές χτυπούσαν τα πόδια τους στο πάτωμα, τίναζαν χώμα, μέρες και μοναξιά απ΄τα παλιά τους ρούχα. Πίστεψα πως εκεί στο μέσον αυτού του χορού μπορεί ακόμη και ο Μπολιβάρ του ποιητή να ’χει γεννηθεί.
Χαράματα βγήκαν έξω μεθυσμένοι. Στάθηκαν και μύρισαν τον άνεμο. Είδα που έσβηναν τα φώτα της πόλης και είπαν εκεί θα χτίσουμε τα περιβόλια μας. Μετά γέρασαν στα καφενεία, κάθε νύχτα πιο εκτοπισμένοι από ποτέ, πιο προδομένοι.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Εγκατάσταση: Chiharu Shiota.]
