Πρώτος ο Θανάσης Κωσταβάρας, γύρω στο τέλος της δεκαετίας του ενενήντα, μου είχε μιλήσει για τον «περιφερόμενο θίασο» των δέκα λογοτεχνών γύρω από το ΕΚΕΒΙ, που μονίμως εκπροσωπούσε τη χώρα μας, με ελάχιστες έως μηδενικές αλλαγές σε κάποιους δευτερεύοντες ρόλους. Με τα χρόνια, ο «περιφερόμενος θίασος» απέκτησε νομιμότητα δημοσίων λειτουργών και κανένας δεν διανοούταν να τους στείλει στα σπίτια τους, αλλά ούτε και οι συμμετέχοντες έβγαλαν τις παντούφλες τους και αρνήθηκαν έστω ένα ταξίδι, βρε αδελφέ, και με δική τους πρωτοβουλία να παραχωρήσουν τη θέση τους σε κάποιους άλλους. Κατόπιν, εκεί στις αρχές του ’10, με την ευκαιρία του καθολικού πλέον εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, είδαμε ποιητές (εφεξής με μια λέξη: οι απανταχού), να συνωστίζονται ταυτόχρονα σε διάφορα γεωγραφικά πλάτη και μήκη την ίδια χρονική στιγμή. Οι απανταχού είναι προικισμένοι με το χάρισμα του Αγίου Παϊσίου: της ταυτόχρονης παρουσίας και στο χωριό τους και στας Αθήνας.
Οι απανταχού είναι ικανοί να εμφανίζονται ταυτοχρόνως σε διάφορα μέρη, για να μην χάσουν καμία ευκαιρία να τους δουν και να τους ακούσουν. Τρέχουν από συνεύρεση σε μάζωξη κι από θέατρα κι αμφιθέατρα και πλατείες, γιατί δεν μπορούν να πουν ένα «όχι», ένα τόσο δα μικρό όχι (όχι εκείνο του gran rifiuto). Γιατί το «όχι» θα δυσαρεστήσει τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου, κι ένα όχι σε μια συμμετοχή μπορεί να σημάνει τον δια βίου αποκλεισμό από τις εμφανίσεις του θιάσου τα επόμενα χρόνια. Απλώς επειδή αγνοούν πως δεν ζούμε για τους άλλους, αλλά ζούμε τη μοναδική ζωή μόνοι μας.
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,/ τούτο προσπάθησε τουλάχιστον/ όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις/ μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,/ μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.// Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,/ γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την/ στων σχέσεων και των συναναστροφών/ την καθημερινήν ανοησία,/ ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Guy Bourdin.]
