Αγαπητή μου,
Δεν σου γράφω από την Άρτα, αλλά μέσα απ’ το σκοτεινό πηγάδι της κρίσης. Το πρόβλημά μας δεν είναι το οικονομικό, αλλά η έλλειψη νερού. Δεν έχουμε τρόπο να ξεδιψάσουμε τη δίψα μας. Θα ‘χεις ακούσει, βέβαια, τους οικονομολόγους και λοιπούς λογιστές που διαφεντεύουν τη ζωή μας – τους γεωλόγους της πολιτικής, όπως τους αποκαλούσε ο Ουγκώ – να λένε ότι εδώ που φτάσαμε, το μόνο που για το οποίο μπορούμε να παλέψουμε είναι η επιβίωση.
Έχουμε αρχίσει να ξηλώνουμε το κασκόλ της επίπλαστης ευμάρειας κι έχει αρχίσει να αποκαλύπτεται στο φως ο λιπόσαρκος και φιλάσθενος λαιμός μας. Ο καταπιώνας απ’ όπου κατέβηκαν όλα τα λουκούλεια γεύματα και τα γκουρμεδιάρικα εδέσματα τα οποία είχαμε μασήσει τόσα χρόνια – μαζί τους – δίχως να έχουμε να πληρώσουμε την ώρα του λογαριασμού. Διότι αν και δούλοι μιας Ευρώπης δανειστών που δρομολόγησε την πανωλεθρία των Τούρκων στο Ναυαρίνο, κοστολογούσαμε, οι καλομαθημένοι, την εργασία μας σαν αφεντάδες.
Μην ανησυχείτε όμως, μας λένε. Η ανάκαμψη είναι προ των πυλών. Τα δάνεια δεν θα πάψουν, ούτε και οι τσέπες που τα τσεπώνουν. Οι λογαριασμοί και τα χρωστούμενα θα ανανεώνονται μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, την οποία απαξάπαντες χλευάζουν. Στην ουσία όμως, μας προετοιμάζουν για πλήρες ξεγύμνωμα. Το θεμελιώδες σκεπτικό είναι πως δεν πρέπει να φοβόμαστε την πείνα, καθότι, και με μια λαχανίδα και λίγο νερό ζει περίφημα ο άνθρωπος.
Κι η γιαγιά μου, η Σταυρούλα, το ίδιο έμοιαζε να λέει, όταν με σταύρωνε (ή όταν άδειαζε το πιάτο της στο δικό μου, στα ακροτελεύτια του βίου, χρόνια της άνιας) ορμηνεύοντάς μου να προσέχω, γιατί πάντα το περίσσιο χαλάει το ίσιο. Μόνο που εκείνη δεν μιλούσε με όρους προηγμένης μπακαλικής, αλλά με όρους δωρεάς. Κι ενώ στον κόσμο της δωρεάς τα πάντα προσφέρονται, εκ του υστερήματος μας, σ’ εκείνον του δωρεάν, τα πάντα πληρώνονται και μάλιστα με τόκο ληστρικό. Η γιαγιά μου, ταπεινής καταγωγής αρχόντισσα, μού έδινε ένα μάθημα ζωής, ενώ σήμερα οι δουλοπάροικοι κυβερνήτες μας, μας κάνουν υποχρεωτικά μαθήματα επιβίωσης επί ποινή θανάτου.
Μπορείτε να ζήσετε, μας λένε, και χωρίς την ΕΡΤ, χωρίς τις εκπομπές για τέχνες και βιβλία που βδελύσσονται τα ιδιωτικά κανάλια και δεν «εκφράζουν» το πόπολο που λειτουργεί με γνώμονα την κοιλιακή και την βουβωνική του χώρα, όπως κάθε φυσικός, ήτοι φυσιολογικός άνθρωπος. Χωρίς κλασικές ορχήστρες, αρχαίες θεατρικές παραστάσεις, Τρίτο Πρόγραμμα, «Μονόγραμμα» και «Παρασκήνιο» που δεν αντέχει η τσέπη σας, και είναι ξένα στη δική σας φιλοθεάμονα παράδοσή της αρένας των τηλεοπτικών στούντιο και των σκυλάδικων. Του συρτακίου και του τζατζικίου.
Ο δυνατότερος θα επιβιώσει, μας λένε, λησμονώντας πως σ’ ολάκερη την ιστορία του ανθρώπινου γένους, ο ισχυρότερος επιβιώνει χάρη στο χυμένο αίμα, στο πλεόνασμα της βαρβαρότητας, σ’ εκείνο το περίσσιο που ξεπαστρεύει το ίσιο.
Ο άνθρωπος για να επιβιώσει φτάνει ορισμένες φορές να πιεί ακόμα και τα ίδια του τα ούρα. Σήμερα που τα ανθρώπινα περιττώματα έχουν γίνει φτηνό και ευπώλητο πολιτιστικό αγαθό, θα πρέπει να μάθουμε να χορταίνουμε την μεταφυσική μας πείνα και την υπαρξιακή μας δίψα, την ανάγκη μιας πνευματικής πληρότητας που διαφοροποιεί το βίο από την επιβίωση, με τοξικές ακαθαρσίες. Θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε με το πηγάδι μας ξερό και τις ρίζες μας απότιστες.
Δημοσιεύεται στο 2ο τεύχος του περ. Φρέαρ. Το έργο είναι του Χρήστου Κεχαγιόγλου.
