[…] Η αρνητική σκέψη έγκειται στο να σκέπτεται κανείς τις χειρότερες εκδοχές για τους ανθρώπους και τα πράγματα. Έτσι, έχοντας χαμηλές προσδοκίες, σπάνια θ’ απογοητεύεται, αλλά ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις θα είναι προετοιμασμένος. Σε αντίθεση με τις άσχημες εκπλήξεις οι οποίες βρίσκουν απροετοίμαστο εκείνον που σκέπτεται θετικά, αυτός που σκέπτεται αρνητικά εκπλήσσεται συνήθως ευχάριστα. Επιπλέον, είναι σε θέση να εκτιμά και ν’ απολαμβάνει πολύ περισσότερο τις θετικές εκβάσεις διότι δεν τις έχει προεξοφλήσει. Όμως ακόμη και ως προς την διεκδίκηση της επιτυχίας η αρνητική σκέψη υπερτερεί της θετικής. Αρχικά, επειδή δεν αισθάνεται καταδικασμένη να επιτύχει, με αποτέλεσμα να λειτουργεί αποτελεσματικότερα όντας απελευθερωμένη από το βάρος της φιλοδοξίας και τον φόβο της αποτυχίας. Στη συνέχεια επειδή ακόμη και αν έρθει η επιτυχία, η αρνητική σκέψη την σχετικοποιεί γρήγορα αποκαλύπτοντας τους κινδύνους της που έχουν μετατρέψει αρκετούς σε θύματά της. Όπως η εμπειρία έχει δείξει, πολλοί συνέρχονται από μια αποτυχία, αλλά ελάχιστοι από μια επιτυχία. Οι απαιτήσεις της επιτυχίας είναι τόσες όσες και οι παγίδες που κρύβει. Η οίηση και η συναφής επιπολαιότητα οι οποίες συχνά την συνοδεύουν ανοίγουν τον δρόμο στην νέμεση που καιροφυλακτεί. Ωστόσο η αχίλλειος πτέρνα της θετικής σκέψης είναι ότι αρνείται την αντινομική δομή της νεωτερικής ελευθερίας. Έτσι υπόσχεται το ξεπέρασμα όλων των δυσκολιών της καθημερινότητας και την εκπλήρωση των ονείρων μας αρκεί να εξαλειφθεί η αρνητική οπτική, θαρρείς και τα πάντα είναι αποκλειστικά ζήτημα θεώρησης και πως αν τα δούμε «θετικά» αναγκαίως θα γίνουν «θετικά». […]
[Φωτογραφία: David Alan Harvey. Απόσπασμα από κείμενο που δημοσιεύεται στο Φρέαρ, τχ. 15. Υπενθυμίζουμε ότι η ύλη του έντυπου περιοδικού είναι εντελώς άλλη από την ύλη που δημοσιεύεται καθημερινά στην ιστοσελίδα μας.]
