Περπατά στα ερείπια.
Ούτε χαίρεται, ούτε λυπάται.
Κάτι φτερουγίζει, γυρίζει να δει.
Είναι πουλιά, ξεκινούν το ταξίδι τους
και χάνονται δευτερόλεπτα μετά από τα μάτια του.
Τελείως μέρα, μα σκοτεινά.
Αμυδρά διακρίνει κάτι σαν φώτα ομίχλης
από διερχόμενο αυτοκίνητο.
Ο αριθμός της πινακίδας τον κάμπτει.
Κλονίζεται ο ψυχισμός του.
Σκύβει το κεφάλι,
συγκεντρώνεται κι απομακρύνει κάθε ήχο.
Στέκεται ώρες εκεί, σωστό άγαλμα.
Μόνος.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Φωτογραφία: Antonio E. Ojeda.]
