αυριανό
υπάρχει έξω μια εκδρομή
που δεν έχουμε πάει
υπάρχει έξω μια εκδρομή,
την φτάνεις;
έως να χωριστούμε ο καθένας σε μέρη
έως να γίνει ακόμα πιο εφηβικό το κρεβάτι
τα χέρια
τα πόδια
τα μάτια
το σάλιο
ώσπου στο τέλος τα όργανά μας
εμβρυιακά πια
να χυθούν στο χωμάτινο έδαφος
και ν’ αγαπηθούμε.
***
τ’ αδέρφια
το τάβλι χτυπούσαν τα ζάρια
τα φιλντισένια πούλια·
κάθε που καλοκαίριαζε τ’ απόγευμα
τά ρίχναν
ύστερα, πήγε ο ένας στην κηδεία του άλλου
και δεν ξαναφανήκαν.
***
Τοπίο
και τα μικρά τα κύματα σκοτώνουν
φορές φορές έχω δει να κολυμπούν
οι άνθρωποι μέσα τους
κι’ ύστερα,
αίμα στα βράχια
στεγνώνουν κρυσταλλώνουν
τα κύματα
σαν χάσουν τον αέρα
την κατεύθυνση,
τ’αλάτι
και τα μικρά τα κύματα σκοτώνουν
μα είναι που τα μαχαίρια προτιμώ
μολονότι,
συρίζουν την ανίσχυρη μορφή μας.
***
Το ενδιάμεσο που έγινα
το τελευταίο μου χρώμα
το χάρισα στα πουλιά
ανταλλακτήριο
για να μου δώσουν άνεμο
πότε πότε πετάω
πάνω από πόλεις
πάνω από λίμνες
που είχα κάποτε πλυθεί
καμιά φορά έρχομαι και
στο παράθυρό σου
έξω από τα σύνορά μου βρίσκομαι
πλησιάζω μιαν άλλη γέννηση
παράξενη
αλλού κοιτά το πρώτο μου μάτι
αλλού τ’άλλο του πουλιού
κι αλλού στρέφονται τ’άστρα
μην βρίσκεις πάνω μου
να κρατηθείς
δεν έχω πια να σου σταθώ
είμαι από σίδερο μισός
σε ανέμους πηγαίνω
στον ζέφυρο στον ούριο
το ενδιάμεσο που έγινα
αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ·
μια φυλακή μια το γαλάζιο
μην βρίσκεις πάνω μου
να κρατηθείς
το ενδιάμεσο που έγινα
αυτό είναι που φοβάμαι πιο πολύ.
[Τα ποιήματα «Αυριανό» και «Τ’ αδέλφια» δημοσιεύονται εδώ για πρώτη φορά. Τα ποιήματα «Τοπίο»και «Το ενδιάμεσο που έγινα» προέρχονται από τη συλλογή She’s in parties, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016. Φωτογραφία: Agus Nonot Supriyanto.]
