2.
Ένα μυρμήγκι στο τσιμέντο της αυλής.
Τα βράδια τα τριζόνια ξενυχτούν στους τοίχους.
Τα δάχτυλα του πατέρα μου
στα πλήκτρα του ακορντεόν
δε θα τα ξαναδώ ποτέ.
8.
Ένα σκουλήκι μπαινοβγαίνει
στο κούφιο μάτι της κούκλας μου.
Είμαι τόσο μικρή που μπορώ να κρύβομαι
ανάμεσα στα καλαμπόκια.
Κλείνω τα μάτια·
όταν τα ανοίγω με προσπερνάει τρέχοντας
η μητέρα μου με ένα λευκό φόρεμα.
Από την τσέπη της πέφτει
το γυάλινο μάτι της κούκλας μου.
13.
Τα καλοκαίρια έφερνε τα σύκα σε ένα ψάθινο καλαθάκι.
Στην κρεμάστρα του σπιτιού μας
βρίσκεται ακόμα το πουκάμισο
που φορούσε για να μην πληγωθεί
από τα άγρια φύλλα της συκιάς.
Το καλαθάκι μετά την κηδεία το φύλαξα στην αποθήκη.
Η μάνα μου πάντα έλεγε ότι αυτός ο άνθρωπος,
ο πατέρας μου,
μαζεύει άχρηστα πράγματα.
[Από τη συλλογή Κι ο άνεμος παίρνει τις στέγες των σπιτιών, Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016. Φωτογραφία: Jonas Bendiksen.]
