Όσοι έχουν αυτόνομη θέρμανση, έχουν άραγε ποτέ σκεφτεί πως για τους υπόλοιπους, η στιγμή που ο χαρακτηριστικός θόρυβος στα θερμαντικά σώματα- κάτι σαν να ξεκολλάει μια παγωμένη πραγματικότητα και το ακόλουθο ¨τερέτισμα¨ μέχρι να πιάσει το σώμα την ανώτερη θερμοκρασία- είναι μια καθαρή στιγμή ευτυχίας; Είναι εκεί που έχεις πια αποδεχτεί ότι η υγρασία είναι μέρος της ζωής σου, μαζί με τις καθημερινές ενοχλήσεις στα κόκαλά σου, τα μονίμως υγρά απλωμένα ρούχα, τα περίεργα ζωύφια που γεννιούνται στα φυτά της βεράντας και που προωθούνται αργά και ύπουλα στο σπίτι μες από τις χαραμάδες. Η ξαφνική ζέστη, έστω και για λίγες ώρες, σαν να γιατρεύει, να διορθώνει, να βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Από τους συλλογισμούς του τον απέσπασε o θόρυβος της βροχής που γρήγορα γινόταν χαλάζι πάνω στη μεταλλική τέντα της βεράντας. Βγήκε προς στιγμήν και στάθηκε από κάτω, ορθός ακίνητος σαν άγαλμα, ν΄ακούει τον ολοένα και πιο γρήγορο ρυθμικό χτύπο του νερού που έπεφτε σφυροκοπώντας το μέταλλο. Αεράκι δροσερό, γεμάτο υγρασία μπήκε στα ρουθούνια του, ανατρίχιασε και μπήκε πάλι μέσα από την πόρτα της κουζίνας, κάθισε πλάι στα ζεστό σώμα του καλοριφέρ κι έμεινε έτσι ν΄αφουγκράζεται τους δυνατούς ήχους απ΄έξω.
Ξαφνικά άκουσε το θάλαμο του ασανσέρ που ακούμπησε απαλά στο επίπεδο του ορόφου, γυναικεία τακούνια που πλησίαζαν και ύστερα μια γυναίκα έβηξε πατώντας στο χαλάκι της εισόδου και χτύπησε παρατεταμένα το κουδούνι. Άνοιξε ήρεμος, με την βεβαιότητα κάποιου που βλέπει μια σκηνή, που ωρίμαζε για χρόνια στο μυαλό του, να πραγματοποιείται. Την άφησε να προχωρήσει πρώτη προς την κουζίνα κι αυτός ακολουθούσε παρακολουθώντας την ψιλόλιγνη σκιά της στον τοίχο του διαδρόμου. Έβγαλε το αδιάβροχό της, το πρόσωπό της μουσκεμένο από την καταιγίδα, και το ακούμπησε σε μια καρέκλα. Την περιεργάστηκε με επίμονο βλέμμα απορροφημένος. Τις μπότες της τις έσπρωξε κάτω από το καυτό τώρα σώμα του καλοριφέρ, καθώς αυτός έφερνε στο τραπέζι ένα μπουκάλι με κόκκινο κρασί και δυο ποτήρια. Μόλις έβαλε στο δικό της, το άρπαξε και ήπιε μονορούφι. Ύστερα το βλέμμα της περιπλανήθηκε στο χώρο. Ένιωσε την θερμή επαφή των ματιών της, αναστατώθηκε στην αρχή αλλά ύστερα πρόσεξε πως εκείνο το βλέμμα του ήταν οικείο και παρά την κάπως άβολη επιμονή του, περιείχε κάτι από την καλοσύνη της που του ήταν τόσο γνωστή. Έμειναν βουβοί για ώρα, ακίνητοι σχεδόν, σιγοπίνοντας.
Τα μεσάνυχτα η μπόρα δυνάμωσε, το φως τρεμόπαιζε χαμηλωμένο, η ατμόσφαιρα της κουζίνας υγράνθηκε με τη εισβολή μιας ριπής από χαλάζι, αλλά δεν κουνήθηκε μέχρι που είδε τη γυναίκα να στραγγίζει στο ποτήρι της την τελευταία σταγόνα κρασιού. Η κεντρική θέρμανση είχε κλείσει πια, ένιωθε τη βροχή να εισχωρεί στις αισθήσεις του, διαπεραστικός και κρύος αέρας ερχόταν από τις χαραμάδες των κουφωμάτων. Από τη καρέκλα της ακούστηκε μια βραχνή μα γνώριμη σιγανή φωνή «Απ΄ότι φαίνεται ο καιρός δεν πρόκειται ν΄ανοίξει σύντομα», αλλά όταν κοίταξε προς το μέρος της φωνής βρήκε μόνο την άδεια καρέκλα. Ξάφνου την πρόσεξε όρθια να ψαχουλεύει στα ντουλάπια «Υπάρχει κάτι άλλο για μένα, εδώ;», ακούστηκε. Τώρα πια το νερό έσφιγγε την καρδιά, η υγρασία έφερνε ρίγη, τα πόδια του άρχισαν να ιδρώνουν μες τα παπούτσια. «Θα ήθελα να σε αγγίξω», της είπε. «Θα τα χαλάσεις όλα». «Δεν πειράζει». Έπεσε όμως ξάφνου το ρεύμα κι άναψε δυο κεριά. Κοίταξε προς το μέρος της, σίγουρος πως είχε καθίσει πάλι, αλλά δεν ήταν κανείς. Τα κεριά γρήγορα σβήστηκαν από ξαφνικές ριπές αλλά αυτός ήξερε πως η γυναίκα ήταν εκεί , αόρατη δίπλα στα σβησμένα κεριά. Δεν πίστευε πως θα τον άφηνε όσο τουλάχιστον βαστούσε η βροχή.
Καθώς το φως επανήλθε και μέχρι το βλέμμα του να προσαρμοστεί και να σαρώσει τον χώρο διαπιστώνοντας την απουσία της, ο μηχανισμός του ασανσέρ ακούστηκε μες τη νύχτα να ξυπνά ράθυμα ακολουθώντας την μονότονη διαδρομή του και να ακουμπά μ΄ένα μακρινό απαλό ήχο στο επίπεδο του ισογείου. Έμεινε για κάμποση ώρα με το πρόσωπο γυρισμένο προς τη βεράντα, η μπόρα είχε περάσει ξημέρωνε κιόλας.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
