Μία ιστορία έπεσε στο μπαλκόνι μου. Οι λέξεις της
σχηματίζουν λακκούβες που ποτίζουν τα λουλούδια.
Στις δομές της πάνω πεσσούς
παίζουν ο Ραφαηλίδης και ο Αγγελόπουλος.
Λογίζομαι τι θέλει να μου δείξει. Πονάω λιγάκι
που θα αναγκαστώ να την αφηγηθώ.
Δεν μπορώ όμως να την αφήσω άσπιλη και αμόλυντη.
Το κοινό έχει μάτια και βλέπει. Προσδοκά από τα χέρια μου
να τη μεταμορφώσουν σε παραμύθι. Αλλιώς ρολόγια
θα λιώσουν δέντρα θα ανθίσουν στους κήπους
με τα αγάλματα. Χώρια τους ήρωες που θέλουν
να γίνουν άνθρωποι. Ή τουλάχιστον
να μοιάσουν σε κάποιους.
Είναι τέλος και το πνεύμα μου το φαντασμένο
που μόνο αν πει τη βροχή
Νύμφη νοτισμένη που γυρνάει το άπειρο
μπορεί να νοιώσει ότι γίνεται ένα με τον κόσμο.
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ. Ζωγραφική: Andrew Newell Wyeth.]
